الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١١٨ - دعاى شانزدهم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه(بدرگاه خداى تعالى) از گناهان گذشت مي طلبيد

سزاوار از بين بردن گناهى از گناهانم نميگردم-] [٣١ و اگر مرا بيامرزى هنگاميكه آمرزش تو را سزاوار گردم، و ببخشى آنگاه كه شايسته عفو تو شوم پس آن آمرزش و بخشيدن از روى شايستگى من لازم نگشته (بلكه از فضل و احسان تو بوده) زيرا جزاى من از تو در نخستين بار كه تو را معصيت كردم آتش بوده،: پس اگر مرا كيفر نمائى درباره من ستم ننموده‌اى-] [٣٢ اى خداى من چون (گناهان) مرا پرده (عفو) خود پوشاندى و رسوايم نكردى، و با بخشش خود با من خوشرفتارى نمودى و در كيفرم شتاب نكردى، و از فضل و احسان خويش درباره من بردبارى نمودى و نعمت را از من نگرفتى، و احسانت را بمن (بغم و اندوه) تيره نساختى، پس بر بسيارى زارى و سختى فقر و بى‌چيزى و بدى جايگاهم رحم فرما-] [٣٣ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و مرا از گناهان نگهدار، و بفرمانبرى بدار، و نيكى بازگشت از گناه را روزى‌ام‌