الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١١٧ - دعاى شانزدهم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه(بدرگاه خداى تعالى) از گناهان گذشت مي طلبيد

خود را براى تو بشمارم، يا بر يادآورى گناهانم توانا باشم-] [٢٨ و اينكه خود را باين سخنان سرزنش مينمايم براى طمع در مهربانى تو است كه اصلاح كار گناهكاران بآنست، و براى اميد برحمت تو است كه رهائى گردن خطاكاران بآنست-] [٢٩ بار خدايا اين گردن من است كه (اندوه) گناهان آن را باريك كرده، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و بعفو خود آن را (از كيفرت) آزاد كن، و اين پشت من است كه خطاها آن را سنگين كرده، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و بانعام خود آن را سبك نما-] [٣٠ اى خداى من اگر در پيشگاه تو بگريم تا پلكهاى چشمانم بيافتد، و بآواز بلند بنالم تا صدايم قطع گردد، و در برابر تو بايستم تا پاهايم ورم كند، و براى تو ركوع كنم (خم شود) تا استخوان پشتم از جا كنده شود، و تو را سجده نمايم (پيشانى بخاك نهم) تا اينكه سياهى (يا كاسه) چشمهايم پنهان شود (بگودى رود) و همه عمر خاك زمين بخورم و تا پايان زندگى آب خاكسترآلود بياشامم، و در بين اين‌ها بذكر تو گويا باشم تا زبانم كند شود، سپس از شرمندگى از تو چشم باطراف آسمان نياندازم، با اين رفتارها