الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١١٣ - دعاى شانزدهم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه(بدرگاه خداى تعالى) از گناهان گذشت مي طلبيد

بر غضبش پيشى ميگيرد-] [٩ و تو آنى كه بخشش او از منع و بازداشتش افزون است-] [١٠ و تو آنى كه همه آفريده شدگان در قدرت او گنجيده‌اند (توانائى او بهر چيز احاطه دارد)-] [١١ و تو آنى كه بهر كه نعمت داد پاداش نخواست-] [١٢ تو آنى كه در كيفر گناهكاران افراط (تجاوز از حدّ) نميكند (اگر گفته شود: از اين جمله بر ميآيد كه كيفر هر گناهكارى بقدر استحقاق او است در صورتيكه كفر كافر با مرگ او پايان مييابد و كيفر او هميشگى است؟ در پاسخ ميگويم: كافر اگر هميشه زندگانى ميكرد بر كفر باقى بود، پس كيفر هميشگى او براى اعتقادى است كه پايان ندارد)-] [١٣ و من، اى خداى من، بنده توام كه او را بدعاء امر فرمودى و گفت: لبيك و سعديك يعنى اطاعت ميكنم و فرمانت بجا ميآورم (لبيك بدون سعديك استعمال ميشود، و سعديك بى لبيّك استعمال نميشود) اينك منم، اى پروردگار، بنده‌ايكه در پيشگاهت افتاده-] [١٤ منم آنكه خطاها پشتش را سنگين كرده، و منم آنكه گناهان عمرش را بسر رسانده (عمر را در گناهان گذرانده) و منم آنكه با نادانى (انديشه نكردن در پايان كار) ترا نافرمانى كرده و حال آنكه تو شايسته نافرمانى او نبودى-] [١٥ آيا تو، اى خداى من، بهر كه تو را بخواند