مطلب سومی در اینجا است ، می‌گویند : ما چون قائل به مثالهای افلاطونی‌ هستیم ، خود آن مثالها باقی هستند ( تعبیر به مثال نمی‌کنند ولی مقصودشان‌ همین است ) . ما چون قائل هستیم که هر حقیقتی و هر نوعی در عالم ماده و طبیعت ، ظل یک حقیقت دیگری در عالم ماوراء الطبیعه است که نسبت این‌ به آن ، نسبت ظل به ذی ظل و نسبت فی‌ء به شی‌ء است ، آن دو را دو شی‌ء جداگانه نباید فرض کنیم ، بلکه مثل دو چهره از شی‌ء واحد است ، به این‌ معنی که همه حقایق این عالم یک وجهه ثابتی دارند و یک وجهه متغیر ، وجهه ثابتشان همان وجهه غیبی و ملکوتی یا مثال افلاطونی است ، و وجهه‌ متغیرشان وجهه مادی و طبیعی است . بنابراین هر چیزی در آن واحد هم زایل‌ است و هم باقی ، یعنی از وجهه مادی متصرم ، غیر باقی و زایل است ، و از وجهه غیر مادی باقی است . بنابراین دیگر نیازی به فرض بقاء موضوع نیست ، چون نیاز به بقاء موضوع برای این بود که وحدت محفوظ باشد ، و با فرض ما وحدت بدون موضوع‌ محفوظ است . و اگر هم فرض بکنیم از جنبه مادی اصلا وحدت محفوظ نیست ، هیچ ضرری ندارد ، چون از یک جنبه غیر مادی وحدت و تشخص محفوظ است . این هم بیان دیگری است برای بقاء موضوع در حرکت جوهریه ، که در واقع‌ معنایش این است که ، ما موضوع هیولی در نظر می‌گیریم ، حالا هیولی را اگر صوره ما نتواند بشخصیته نگه دارد و اگر فصل اخیر نتواند بشخصیته محفوظ نگه دارد ، آن عقل مجرد و مثال که می‌تواند حافظ وحدت و شخصیت باشد ، نه‌ از باب اینکه آن چیزی است و این چیز دیگر ، بلکه معنایش این است که‌ یک نحوه وجود باقی در عالم دیگر دارد و همان وجود باقی کافی است برای‌ اینکه حافظ وحدت باشد .