و فی کلمات الاوائل تصریحات و تنبیهات علیه ، فلقد قال معلم الفلاسفه‌ الیونانیه فی کتابه المعروف بکتاب " اثولوجیا " معناه معرفه الربوبیه‌ [٢] : " أنه لا یمکن أن یکون جرم من الاجرام ثابتا قائما ، مبسوطا کان‌ أو مرکبا ، اذا کانت القوه النفسانیه

&gt همان أن اول حدوث حیاتش رو بسوی مرگ است و تدریجا دارد می‌میرد . حیاتش عین موت است . این است که قرآن می‌گوید همانهائی که نگهبان‌ هستند همانها میراننده هستند . یعنی دو حیثیت و دو جهت نیست که‌ ملائکه‌ای میراننده باشند و ملائکه‌ای نگهدارنده . حیات عین موت است و آمدن عین رفتن است ، و این یعنی حرکت . [١] اغلب اشتباه شده و توفی را از ماده " فوت " گرفته‌اند . توفی از ماده " وفاء " است ، وفاء و استیفاء یعنی یک چیزی را بتمامه تحویل‌ گرفتن . " الله یتوفیکم »" به این معنا نیست که خداوند شما را فائت می‌کند و از بین می‌برد ، بلکه معنی‌اش این است که خدا شما را به‌ تمام وجود می‌گیرد ، تحویل می‌گیرد . به همین جهت یکی از ادله روح در قرآن‌ آیات توفی است ، یعنی در مردن انسان پایان نمی‌پذیرد ، مردن یعنی تحویل‌ شدن ، به تمام وجود گرفتن و بردن . آیه‌ای است در سوره سجده که آقای طباطبائی نکته شیرینی از آن دریافته‌اند و در تفسیر " المیزان " آورده‌اند . کفار می‌گویند که : " ء اذا ضللنا فی الارض‌ءإنا لفی خلق جدید غ" آیا بعد از اینکه ما گم شدیم‌ و ذرات ما هر کدام در نقطه‌ای از زمین پراکنده شد و تمام هستیمان تکه تکه‌ شد و هر تکه‌ای به جائی پراکنده شد ، آیا باز " ما " خلق می‌شویم ؟ قرآن‌ با اینکه جمع کردن ذرات را هم در جای دیگر گفته است ولی چون اینجا سخن‌ از " ضللنا " و گم شدن است ، جواب می‌دهد که : " قل یتوفیکم ملک‌

الموت الذی وکل بکم »" صحبت بر سر این نیست که در قیامت چنین می‌شود