بر خلاف ضرورت ادیان سخن گفته . یکی همین مسأله است . می‌گوید فلاسفه‌ قائل به قدم زمانی عالمند و قدم زمانی عالم خلاف ضرورت اسلام است . ولی‌ تنها به تکفیر قناعت نکرده بلکه در کتاب " تهافت الفلاسفه " خیلی‌ استدلال و موشکافی کرده که دقتهایش قابل توجه است و نمی‌شود از آنها صرف‌ نظر کرد . اگر حرفهای مرحوم آخوند را می‌خوانیم ، باید با توجه به حرفهای‌ غزالی بخوانیم . ابن رشد واقعا

&gt کتاب ابتدائی در فلسفه مشاء ( نه فلسفه اشراق و فلسفه ملاصدرا ) کتاب خوبی هم هست و شاید بهترین کتاب است . ساده‌ترین کتابهای فلسفی‌ است که حتی برای تدریس به دانش آموزان هم خوب است و از این جهت‌ بهترین است . مقصود غزالی از نوشتن این کتاب ظاهرا این است که می‌خواست ثابت کند که من حرفهای فلاسفه را می‌فهمم . بعدا کتاب دیگری نوشت به نام " تهافت‌ الفلاسفه " و بیست ایراد بر فلاسفه گرفت که خیلی هم کتابش در دنیای‌ اسلام صدا کرد . و اگر بعدها امثال سهروردی ، خواجه نصیر الدین طوسی و تا حدی ابن رشد نیامده بودند شاید غزالی بساط فلسفه را لااقل از دنیای اسلام‌ بر چیده بود . زیرا غزالی خیلی قلم فوق العاده قوی و نیرومندی داشته است‌ . یکی از مسائلی که غزالی در " تهافت الفلاسفه " به شدت به آن حمله‌ کرده همین مسأله قدم زمانی عالم است که می‌خواهیم مطرح کنیم و انصافا در این مورد فوق العاده دقت و موشکافی کرده . لذا باید روی حرفهایش فکر کرد . ابن رشد که جواب داده با اینکه ابن رشد یک فیلسوف است و دنیا نیز او را فیلسوف می‌شناسد ، ولی اگر کسی حرفهای غزالی را و حرفهای ابن‌ رشد را مطالعه کند ، در می‌یابد که غزالی خیلی قوی‌تر از ابن رشد است . در واقع ابن رشد شخصیت مهمی نیست ، اروپائی‌ها او را بزرگ کرده‌اند . والا ابن رشد را با معیارها و مقیاسهای فلسفه اسلامی نمی‌شود یک فیلسوف به‌ حساب می‌آورد . او آدمی است متقشر که فوق العاده به ارسطو متعبد است و مخالف بوعلی . می‌گفت : چرا بوعلی در مسائلی با ارسطو مخالفت کرده و به‌ وی فحش می‌دهد که : مگر بالای حرف ارسطو هم کسی می‌تواند حرف بزند ؟ به‌ همین دلیل در کتب فلسفه اسلامی شما نامی از ابن رشد نمی‌بینید . در تمام‌ حرفهای صدر المتألهین شاید یک جا یا دو جا از ابن رشد نام برده شده است‌ ، در حالی که از غزالی که فیلسوف نیست در " اسفار " مکرر اسم برده‌ شده . بعضی جاها به او طعن زده و بعضی جاها از او تمجید کرده است . و ملا صدرا درباره غزالی قضاوتهای خیلی متباعدی دارد و حقا خود غزالی چنین بوده‌ است که گاهی در اوج است خصوصا در طرح مباحث عرفانی و گاهی در حضیض‌ است .