حال که این مطلب روشن شد ، مطلب دیگری نیز روشن می‌شود و آن این است‌ که : گاهی اوقات یک مسأله‌ای که مطرح می‌شود ، می‌گویند این امر علت‌ نمی‌خواهد . مثلا در باب حرکت می‌گویند فلان شی‌ء حرکت می‌کند ، کسی می‌گوید چرا حرکت می‌کند ؟ در جواب می‌گویند : " چرا " ندارد ، علت نمی‌خواهد ، حرکت لازمه آن شی‌ء است ، لازمه ذاتش است . در این قبیل موارد اگر " الف " حرکت می‌کند یک تصور این است که الف که متحرک است و قابل ، حرکت را قبول می‌کند ، در عین اینکه قابل است فاعل نیز هست . یعنی منکر فاعل حرکت نیست ولی قابل را " فی عین انه قابل " فاعل هم می‌داند ، هم‌ مفیض حرکت است هم مستفیض حرکت . این یک نوع تصور از مطلب است که‌ در گذشته گفتیم محال است یک شی‌ء در آن واحد هم مفیض باشد و هم مستفیض‌ . یک نوع تعبیر دیگر از مطلب این است که اصلا حرکت نیازی به علت‌ ندارد . چرا ؟ چون لازمه ذات متحرک است . یعنی اینجا قابل است و فاعل‌ نیست ، نه اینکه خودش هم فاعل است هم قابل . بلکه اینجا قابل است و فاعل نیست . همین طور که در زوجیت و اربعه ، اربعه قابل زوجیت است . البته این قبول ، قبول عینی و خارجی نمی‌تواند باشد . چون کثرت که ذهنی‌ باشد قبول هم ذهنی است . اربعه معروض زوجیت است و زوجیت قابل آن ، ولی دیگر فاعل ندارد . گفتیم که لایتخلل الجعل بین الملزوم و لازمه . جواب‌ این بیانی که گفتند روشن است که : در جائی می‌توانیم بگوئیم دو چیز ملزوم‌ و لازم یکدیگرند و بعد بگوئیم جعل متخلل میان ملزوم و لازم نمی‌شود ، که لازم‌ وجودی غیر از وجود ملزوم نداشته باشد . آنجا که ملزوم وجودی دارد و لازم‌ هم وجودی ، یعنی ملزوم فی حد ذاته می‌تواند این لازم را داشته باشد و می‌تواند نداشته باشد ، ولی این لازم را دارد و وجود لازم