حاصل ما ذکروه کما مر أن الصوره لاتقبل الاشتداد ، و ما لایقبل الاشتداد یکون حدوثها دفعیا ، و ذلک لانها ان قبلت الاشتداد فاما أن یکون نوعها باقیا فی وسط الاشتداد أو لایبقی ، فان بقی فالتغیر لم یکن فی الصوره بل فی‌ لوازمها [١] ، و ان لم یبق فذلک عدم الصوره لا اشتدادها . ثم لابد و أن‌ یحصل عقیبها صوره اخری فتلک الصور المتعاقبه اما أن یکون فیها ما یوجد أکثر من آن واحد أو لایکون ، فان وجد فقد سکنت تلک الحرکه ، و ان لم‌ یوجد فهناک صور متعاقبه متتالیه آنیه الوجود [٢] .

[١] یعنی در جوهر نیست بلکه در اعراضش است . [٢] یعنی مجموع صورتهائی است که آنا فانا و هر کدام جدا جدا معدوم شده‌ ، این که حرکت نیست . مثل این است که اگر یک انسانی اینجا وجود داشته‌ باشد و علی الدوام این انسان معدوم شود و انسان دیگری موجود شود و این‌ دومی معدوم شود و انسان دیگری به جای آن بیاید و هکذا . . . ، اگر غیر متناهی هم انسان به این ترتیب موجود بشود و معدوم بشود ، حرکتی صورت‌ نگرفته است ، حرکت این است که شی‌ء واحد در عین اینکه وحدتش محفوظ است مراتب را طی کند ، شی‌ء واحد دارای مراتب مختلف باشد ، نه اینکه‌ یک شی‌ء معدوم شود و شی‌ء دیگر به جای آن بیاید ، این که حرکت نیست .