٣٨٤٥.امام زين العابدين عليه السلام ـ چون آيه «و اگر نعمت هاى خدا را برشِمُريد ،: منزّه است خدايى كه در هيچ يك از معرفت نعمت هايش ، جز معرفت به نرسيدن به معرفتش ، قرار نداد ، همان گونه كه در هيچ يك از معرفت هاى دريافتن او بيش از آگاهى نرسيدن به معرفتش قرار نداد ، و خداى عز و جل از همين معرفت عارفان، به نرسيدن به معرفت سپاس گزارى اش ، سپاس گزارد و آگاهى از كوتاهى شان را سپاس گزارى قرار داد ، همان گونه كه آگاهىِ عالمان را در نرسيدن به او دانست و آن را ايمان به شمار آورد ، [١] از آن رو كه گستره دانش بندگانش را درنگذشتن از آن مى دانست .

٣٨٤٦.الكافى ـ به نقل از عاصم بن حميد ـ: از امام زين العابدين عليه السلام درباره توحيد سؤال شد . فرمود: «خداوند، مى دانست كه مردمى افراط انديش در آخر زمان مى آيند . از اين رو، سوره توحيد و آياتى از سوره حديد را تا «و او به هر چه در دل ها مى گذرد، داناست» ، نازل كرد ، و هر كس بيش از آن را بجويد ، بى گمان ، هلاك مى شود» .

[١] از اين قسمت از ترجمه، مطابق نسخه تحف العقول است كه در پانوشت، نقل شده است . (م)