٣٥٩٢.تفسير القمى : «آيا به خدايى كه زمين را در دو روز آفريد ، كفر مى ورزيد؟» ؛ معناى دو روز ، يعنى دو دوره ، آغاز آفرينش و پايان آن . «و از بالاى آن ، كوه هايى لنگرآسا قرار داد و آن را بابركت ساخت و روزى ها را اندازه كرد» ؛ يعنى زوال نمى يابد و مى پايد . «در چهار روز ، يكسان براى خواهندگان» ؛ يعنى در چهار دوران .

٣٥٩٣.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعاى جوشن كبير ـ: اى آن كه بزرگى اش در آسمان است ! اى آن كه نشانه هايش در زمين است ! اى آن كه در هر چيز دليل هاى اوست ! ... اى آن كه زمين را گاهواره كرد !

٣٥٩٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : خداوند متعال ، در شش روز ، از آفرينش خود فارغ شد : از روز يكشنبه تا جمعه . روز يكشنبه ، آسمان ها را آفريد و روز دوشنبه ، خورشيد و ماه را و روز سه شنبه ، جنبندگان دريا و خشكى را و روز چهارشنبه ، رودها را شكافت و خوراك ها را فراهم آورد و درختان را آفريد و روز پنجشنبه ، بهشت و جهنّم را آفريد و آدم را روز جمعه آفريد . سپس ، روز شنبه به كار خود روى آورد . [١]

٣٥٩٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : زمين به شما خيررسان است . در حيات دنيوى با آن تيمّم مى كنيد و بر آن نماز مى گزاريد و پس از مرگ ، جايگاه گِرد آمدن شماست و اين ، از نعمت هاى خداوند است .

[١] ر . ك : دانش نامه ميزان الحكمه : ج ٢ ص ٣١٣ (الأرض) .