دانشنامه عقايد اسلامي - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٨

نكته مهم و قابل توجّه ، چگونگى اجراى امر الهى در استوار ماندن كُرات آسمانى و زمين در فضا و نگهدارى آنها در مدار خويش است كه در دو آيه ديگر ، توضيح داده شده است : «اللَّهُ الَّذِى رَفَعَ السَّمَـوَ تِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا . [١] خدايى كه آسمان ها را بدون ستونى كه ببينيد ، بر افراشت» . «خَلَقَ السَّمَـوَ تِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا . [٢] خدايى كه آسمان ها را بدون ستونى كه ببينيد ، آفريد» . اين آيات ، «اَمر» و «اِمساك» الهى در آيات قبلى را توضيح مى دهند كه جلوگيرى از سقوط آسمان ها و زمين به فرمان خدا و به وسيله پايه هاى نامرئى است كه در دانش امروز ، «قوّه جاذبه» ناميده مى شود . از اين رو ، وقتى يكى از اصحاب امام رضا عليه السلام به نام حسين بن خالد از ايشان درباره اين سخن خداوند متعال پرسيد كه : «وَ السَّمَاءِ ذَاتِ الْحُبُكِ . [٣] و سوگند به آسمان مشبّك» . امام عليه السلام در پاسخ انگشتانش را در هم فرو برد و فرمود : هِىَ مَحبوكَةٌ إلَى الأرضِ . آن (آسمان) ، در زمين فرو رفته است . حسين بن خالد ، مجدّدا سؤال كرد : چگونه در زمين فرو رفته است ، در حالى