همان طور كه در معانى آسمان اشاره شد ، يكى از معانى آسمان در قرآن ، جوّى است كه اطراف زمين را فرا گرفته است . فرانك آلن ، استاد فيزيكِ زيستى مى گويد : جوّى كه از گازهاى نگاهبان زندگى بر سطح زمين تشكيل شده ، آن اندازه ضخامت (در حدود هشتصد كيلومتر) و غلظت دارد كه بتواند همچون زرهى زمين را از شرّ مجموعه مرگبار بيست ميليون سنگ هاى آسمانى در روز كه با سرعتى در حدود پنجاه كيلومتر در ثانيه به آن برخورد مى كند ، در امان نگاه دارد . جوّ زمين ، درجه حرارت را بر سطح زمين ، در حدود شايسته اى براى زندگى نگاه مى دارد و نيز ذخيره بسيار لازم آب و بخار آب را از اقيانوس ها به خشكى ها انتقال مى دهد . غلظت هواى محيط زمين به اندازه اى است كه اشعّه كيهانى را تا ميزانى كه براى رشد و نموّ نباتات لازم است ، به نزديك زمين عبور مى دهد و كلّيه جرثومه هاى مضرّ را در همان فضا معدوم مى سازد و ويتامين هاى مفيد را ايجاد مى نمايد. [١] اين تحقيقات ، در واقع ، تفسيرى بر اين درس خداشناسى است كه قرآن مى فرمايد : «وَ جَعَلْنَا السَّمَاءَ سَقْفًا مَّحْفُوظًا وَ هُمْ عَنْ ءَايَـتِهَا مُعْرِضُونَ . [٢]

[١] راز آفرينش انسان : ص ٣٤ ـ ٣٥ .[٢] انبياء : آيه ٣٢ .