٣٦٠٨.امام على عليه السلام ـ همچنين در توصيف زمين ـ: و زمينى را برپا داشت كه [آبى ]سبز آن را حمل مى كند ... و صخره هاى زمين را آفريد و نيز بلندى ها و پشته هاى آن و كوه هاى گران را . آنها را در جاى خود ، استوار كرد و به جايگاه خود ، چسباند ؛ كوه هايى سر به فلك كشيده كه ريشه در آب دارند . كوه ها را از دشت هاى زمين بيرون كشيد و پايه هاى آنها را در دلِ جاى جاىِ زمين و جايگاه نصبشان فرو كرد ، قلّه هايشان را بركشيد و بلندى هاى آنها را برافراشت و ستون زمين قرار داد و چون ميخ در آن ، استوارشان ساخت تا زمين با وجود حركتش ساكنانش را نلرزانَد و بار خود را نريزد و از جاى خود نجنبد . منزّه است خدايى كه زمين را از پسِ آن همه امواج آب ، نگاه داشت .

٣٦٠٩.امام على عليه السلام : خدايا ! اى پروردگارِ سقف برافراشته و آسمان نگه داشته ... و اى پروردگار كوه هاى استوار كه آنها را ميخِ زمين و تكيه گاه مردم قرار دادى !

٣٦١٠.امام صادق عليه السلام ـ به مفضّل بن عمر ـ: اى مفضّل! به اين كوه هاى متراكم از گِل و سنگ بنگر كه غافلان ، آنها را اضافى و به درد نخور مى پندارند ، در حالى كه بهره هاى آنها فراوان است ، از جمله آن كه برف بر آنها فرود مى آيد و در قلّه آنها براى رفع نياز مى مانَد و به تدريج ، ذوب مى شود و جويبارهاى پُر آب از آنها جارى مى شود كه به هم مى پيوندند و رودهاى بزرگ به وجود مى آيد و انواع گياهان و داروهاى گياهى در آنها مى رويد كه مانند آنها ، در دشت نمى رويد و غارها و خوابگاه هايى براى حيوانات وحشى و درندگان در آنها ايجاد شده است و دژها و قلعه هاى جلوگيرنده دشمنان براى محافظت انسان است و از آنها سنگ هايى براى ساختمان و آسياب ، كنده مى شود و معادن گوناگون جواهرات در آنها يافت مى شود و ديگر ويژگى هايى كه جز همان كه آنها را پيش تر و عالمانه تقدير كرده است ، نمى داند .