«وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِى عَنِّى فَإِنِّى قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُوا لِى وَلْيُؤْمِنُواْ بِى لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ . [١] و چون بندگانم از تو درباره من پرسيدند ، [به آنان بگو كه] من نزديكم و نداى دعا كننده را چون مرا بخواند ، پاسخ مى دهم. پس [ بندگانم ]دعوتم را بپذيرند و به من ايمان آورند ، شايد كه راه يابند» . از اين رو ، انبيا و اولياى خدا ، براى دعا و مناجات با خدا اهمّيت ويژه اى قائل بودند و بيش از ديگران ، از خداوند متعال استمداد مى كردند. امام باقر عليه السلام در تفسير آيه شريف : «إِنَّ إِبْرَ هِيمَ لَأَوَّ هٌ حَلِيمٌ ؛ بى گمان ، ابراهيم ، اَوّاه و بردبار بود» ، مى فرمايد : الأوّاهُ هُوَ الدَّعّاءُ . [٢] اَوّاه ، يعنى بسيار دعا كننده. و نيز امام صادق عليه السلام در مورد جدش امام على عليه السلامروايت كرده است : كانَ أميرُالمُؤمِنينَ عليه السلام رَجُلاً دَعّاءً . [٣] امير مؤمنان ، انسانى پردعا بود. آنچه در باب هفتم اين فصل آمده ، نمونه اى از دعاهاى اهل بيت عليهم السلام است كه ما را براى دستيابى به مراتب بالاى خداشناسى ، ارشاد مى كند . در مورد اين دستور ، دو نكته ، حائز اهميت است :

[١] بقره : آيه ١٨٦ .[٢] الكافي : ج ٢ ص ٤٦٦ ح ١ ، عدّة الداعي : ص ٣٣ كلاهما عن زراره ، بحار الأنوار : ج ٩٣ ص ٢٩٩ .[٣] الكافى : ج٢ ص٤٦٨ ح٨ ، عدّة الداعي: ص٣٣ كلاهما عن ابن القدّاح، بحار الأنوار: ج٩٣ ص٣٠٤ ح٣٩ .