٣٥٢٠.امام باقر عليه السلام : براى انديشمندان ، آفرينش پروردگار تسخيركننده و چيرگى خداى قاهر و شكوه پيداى پروردگار و نور خيره كننده خدا و برهان راست خداوند و آنچه زبان بندگان را بدان گويا كرده و پيامبر را فرستاده و بر بندگان نازل كرده ، در دلالت بر وجود پروردگار ، كافى است .

٣٥٢١.امام صادق عليه السلام ـ : چون زنديق از او پرسيد : چه دليلى بر وجود خداو: وجود ساخته ها[ى آفرينش] دلالت بر آن دارد كه سازنده اى آن را ساخته است . آيا نمى بينى كه چون به ساختمانى استوار و برافراشته مى نگرى ، مى فهمى كه سازنده اى دارد ، اگرچه سازنده را نديده و مشاهده نكرده اى ؟

٣٥٢٢.امام صادق عليه السلام : اگر شاهد ، دليلى بر غايب نبود ، مردم را راهى به اثبات خداى متعال نبود .

٣٥٢٣.امام صادق عليه السلام ـ به مفضّل بن عمر ـ: اى مفضّل ! نخستين نشانه و دليل بر آفريدگار ـ كه قداستش بزرگ باد ـ آمادگى اين جهان و هماهنگى اجزاى آن و نظم آن به شكل كنونى است . بى گمان ، چون با انديشه ات در جهان تأمّل كنى و با خِردت در آن بنگرى ، آن را مانند يك خانه ساخته شده مى بينى كه همه آنچه بندگانش بدان نياز دارند ، در آن آماده شده است . پس آسمان ، چون سقف برافراشته ، و زمين ، مانند فرش گسترده و ستارگان انبوه به سان چراغ ها و جواهرات مانند اندوخته ها ، [در زمين ]ذخيره شده است . و هر چيز در آن ، براى كار خود ، آماده شده و انسان ، مانند مالك آن خانه است و همه امور به او وا نهاده شده و همه گونه هاى گياهان براى نيازهاى او مهيّا شده و انواع حيوانات در مصالح و منافع او به كار آمده است و در اين ، دلالتى آشكار است بر آن كه جهان به اندازه و حكمت و نظام مندى و هماهنگى آفريده شده و اين كه آفريدگار آن ، يكى است و اوست كه هر يك از اجزا را با ديگرى پيوند و نظم داده است .