١ . مورد اوّل ، در سوره فرقان : «وَ هُوَ الَّذِى مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هَـذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَ هَـذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ وَ جَعَلَ بَيْنَهُمَا بَرْزَخًا وَ حِجْرًا مَّحْجُورًا . [١] و اوست كه دو دريا را به هم آميخت: يكى شيرين و گوارا ، و ديگرى شور و تلخ ، و ميان آن دو برزخى و مانعى استوار قرار داد» . برزخ و حجاب نامرئى ميان آب شيرين و شور ، همان تفاوت درجه غلظت اين دو آب يا وزن مخصوص آنهاست كه سبب مى شود تا مدّت مديدى اين دو آب با هم درنياميزند . توضيح اين كه تمام رودخانه هاى بزرگ داراى آب شيرين كه به درياها مى ريزند ، در كنار ساحل ، آب هاى شور را عقب مى زنند ، دريايى از آب شيرين تشكيل مى دهند و تا مدّت طولانى اين وضع ادامه دارد و جالب اين كه به كمك جزر و مدّ آب دريا ، آب هاى شيرين ، براى كشاورزى قابل استفاده مى شود . ٢ . مورد دوم ، در سوره الرحمن : «مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ* بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لاَّ يَبْغِيَانِ . [٢] دو دريا را روانه كرد تا به هم برسند. ميان آن دو مانعى است كه به هم درنمى آميزند» . اين آيه ، علاوه بر معنايى كه گذشت ، مى تواند به رودهاى عظيمى اشاره داشته باشد كه در اقيانوس ها در حركت اند كه يكى از مهم ترين آنها «گلف اِستريم» نام دارد .

[١] فرقان : آيه ٥٣ .[٢] الرحمن: آيه ١٩ ـ ٢٠ .