٣٨٠٩.امام على عليه السلام ـ به گاه تنزيه و بزرگداشت خداى متعال ـ: منزّه است آن كه چون خِردها در توصيف او به پايان رسند ، در يافتن راه به سوى او حيران مى مانند! و خجسته باد آن كه چون انديشه ها در چگونگى اش غرق شوند ، طريقى نمى يابند، جز رهنمونى به سوى او !

٣٨١٠.امام على عليه السلام: دل ها در راه شناخت چگونگى صفات او سرگشته شوند و خِردهاى باريك انديش را كه به صفات او نيز پى نبرده ، چون بخواهند به ذات او برسند ، بازشان مى دارد ؛ زيرا گرچه مخلصانه رو به سوى خداى سبحان دارند، امّا قصد پيمودن هلاكتگاه هاى تاريك نهان را دارند .

٣٨١١.امام على عليه السلام: ناتوانى از درك ادراك ، گونه اى ادراك است . [١]

٣٨١٢.امام على عليه السلام ـ در ديوان منسوب به ايشان ـ: {٠ انسان ، كيفيت خود را درك نمى كند/ پس چگونه كيفيت، قدمت جبّار را درك كند؟ ٠} {٠ او كسى است كه اشيا را بديعانه آفريد/ پس چه سان انسان پديد آمده، او را درك كند؟ ٠}

[١] شايد، مقصود اين باشد كه فهم ناتوان بودن ذهن از رسيدن به حقيقت خدا و درك عظمت او ، گونه اى فهم است و خود، درجه اى از انديشه ورزى . (م)