٣٥١٧.امام على عليه السلام ـ در ذكر دنيا و آفريدگان ـ: و اگر همه جانداران جهان ، از پرندگان و چارپايان و آنچه در آغل است و نيز چراكنندگان ، از هر گونه و دسته و مردمان نادان و زيرك ، فراهم آيند تا پشه اى را هستى ببخشند ، نمى توانند آن را بيافرينند و راه پديدآوردنش را نيز نمى دانند و خِردهايشان در شناخت آن ، سرگشته مى شود و نيرويشان سست مى شود و به پايان مى رسد و رانده و مانده باز مى گردند و خواهند دانست كه مقهورند و در آفرينش آن به ناتوانى خويش اقرار مى آورند و به ضعف خود از نابود كردن آن ، اعتراف مى نمايند .

٣٥١٨.امام حسين عليه السلام ـ در آنچه نسبت داده شده است به او از دعاى عرفه ـ: تو كسى هستى كه خود را در همه چيز به من شناساندى و تو را در هر چيز نمايان ديدم و تو ، نمايان كننده هر چيزى .

٣٥١٩.امام باقر عليه السلام ـ درباره گفته خداى عز و جل ـ: «و هر كس در اين جا كور باشد ، در آخرت ، كورتر و گم راه تر خواهد بود» ـ : هر كه را آفرينش آسمان ها و زمين ، آمد و شد ، شب و روز ، چرخش فلك و خورشيد و ماه ، و نشانه هاى شگفت به اين نكته ره نبرد كه در پسِ آنها ، كارى بزرگ تر از آن نهفته است ، «او در آخرت ، كورتر و گم راه تر است» ؛ زيرا آنها ديدنى بودند و امر آخرت ، ناديدنى .