پيروان مكتب اهل بيت عليهم السلام بر پايه آموزه هاى قرآن و سنّت و حكم قطعى عقل و برهان ، بر اين باورند كه ديدار حسّى خداوند متعال، ممتنع است . پيروان مكتب معتزله از اهل سنّت نيز مانند اماميه، معتقد به عدم امكان رؤيت حسّى خداوند متعال هستند ؛ امّا اشاعره و گروهى از اهل حديث كه «مُشبّهه» و يا «حشويّه» ناميده مى شوند ، قائل به امكان رؤيت حسّى هستند، با اين تفاوت كه حشويه، قائل به جسم بودن خدا هستند؛ امّا اشاعره به گفته قاضى ايجى، معتقدند كه خداوند، جسم نيست و در جهتى قرار ندارد و از اين رو، شرايطى مانند : مواجهه و تأثّر حَدَقه و ... ، محال است . با اين حال، مى تواند مثل ماه شب چهارده، بر بندگانش منكشف شود و به ديده در آيد ، چنان كه در احاديث صحيح، وارد شده است . [١] تفاوت ديگر عقيده اشاعره و حشويه، اين است كه حشويه مى گويند كه خداوند در دنيا و آخرت، قابل رؤيت است ؛ [٢] امّا اشاعره مى گويند كه خداوند،

[١] شرح المواقف : ج ٨ ص ١١٥ ـ ١١٦ .[٢] الملل والنحل ، شهرستانى : ج ١ ص ١٥٠ .