٣٣٤٣.امام زين العابدين عليه السلام : ستايش ، خدايى را كه اوّل است ؛ بدون اوّلِ ديگرى پيش از او ، و آخر است ؛ بدون آخرى پس از او . او كه ديده بينندگان ، از ديدنش كوتاه است و خيال توصيف كنندگان از وصف او عاجز . آفرينش را به قدرت خود و بديعانه آفريد و به خواست خود ، از نيستى بيرون كشيد ، سپس آن گونه كه خواست ، راهشان برد و در طريق محبتش بر انگيخت . ستايش ، خدايى را كه اگر بندگانش را از قدرشناسىِ الطاف پى در پى و مايه آزمون خويش و فرو ريختنِ نعمت هاى آشكارش بر آنان ، باز مى داشت ، در نعمت هايش تصرّف مى كردند و او را سپاس نمى نهادند و روزىِ او را به گشادگى هزينه مى كردند و شكرش را به جا نمى آوردند ، و اگر چنين مى شد ، از حدود انسانيت بيرون مى رفتند و به حدّ حيوانيت سقوط مى كردند و چنان مى شدند كه خدا در آيه هاى استوار كتابش توصيف كرده است : «آنان جز مانند چارپايان نيستند ؛ بلكه از آنها هم گم راه ترند» . سپاس ، خداى را بر آنچه از خودش به ما شناسانْد و از شكرش به ما الهام كرد و از دروازه هاى علم به ربوبيتش ، برايمان گشود و از توحيد خالصانه به ما نمود و از الحاد و شك در كارش ، دورمان داشت .

٣٣٤٤.امام زين العابدين عليه السلام : خدايا ! ... بر محمّد و خاندانش درود فرست و ما را به عزّتت ، از [شرّ برخى ]بندگانت نگاه دار و به عطاى خويش ، از غير خودت بى نيازمان كن و با ارشادت ، ما را به طريق حق ببَر .

٣٣٤٥.امام زين العابدين عليه السلام : منزّهى تو ! چه تنگ است راه ها بر آن كه تو راهنمايش نباشى ، و چه روشن است حقيقت براى كسى كه تو رهش نمودى . خداى من! ما را به راه هاى وصالت ببر و از كوتاه ترين مسيرهاى بر تو در آمدن ، حركت ده . دورها را برايمان نزديك بگردان و راه سخت و تنگ را بر ما هموار ساز .