دانشنامه عقايد اسلامي - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٣٧٨
باب دوازدهم: آفرينش خورشيد و ماه
قرآن
«و از نشانه هاى او ، شب و روز و خورشيد و ماه است . براى خورشيد و ماه سجده نكنيد. براى خدايى سجده كنيد كه آنها را آفريده است ، اگر او را مى پرستيد» .
«و خورشيد به سوى قرارگاه خود ، روان است . اين تقديرِ آن عزيز فرزانه است و براى ماه ، منزل هايى معيّن كرده ايم تا چون شاخه خشك و نازك خرما [شود و ]بازگردد . نه خورشيد را سزد كه به ماه رسد و نه شب كه بر روز ، پيشى گيرد و هر كدام در مدارى شناورند» .
«خورشيد و ماه به حساب اند» .
«شكافنده صبح است و شب را براى آسودن و خورشيد و ماه را به حساب قرار داد . اين ، تقدير آن عزيز داناست» .
«اوست كه خورشيد را روشنى بخشيد و ماه را تابان كرد و براى آن ، منزل هايى معيّن نمود تا شماره سال ها و حساب را بدانيد . خدا اينها را جز به حق نيافريد . نشانه ها را براى دانايان به روشنى بيان مى دارد» .