دانشنامه عقايد اسلامي - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨٦

«وَ إِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِن بَنِى ءَادَمَ مِن ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُواْ بَلَى شَهِدْنَا . [١] و آن گاه كه پروردگارت از پشت بنى آدم ، اولادشان را بر گرفت و بر خودشان گواه ساخت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟ گفتند : چرا . گواهى داديم» . يكى از اصحاب بزرگ امام صادق عليه السلام به نام زراره ، درباره اين كه چگونه خداوند از همه انسان ها بر ربوبيت خود اقرار گرفته ، از آن امام، پرسش نمود . امام فرمود : ثَبَتَتِ المَعرِفَةُ في قُلوبِهِم . معرفت ، در دل هايشان استوار شد . و در بعضى نقل ها آمده : أثبَتَ المَعرِفَةَ في قُلوبِهِم . [٢] معرفت را در دل هايشان استوار كرد . همچنين ، عبداللّه بن مِسكان روايت كرده است كه امام صادق عليه السلام در اين باره كه آيا پرسش مذكور در اين آيه ، رو در رو بود ، فرمود : نَعَم ، فَثَبَتَتِ المَعرِفَةُ ونَسُوا المَوقِفَ وسَيَذكُرونَهُ ، ولَولا ذلِكَ لَم يَدرِ أحَدٌ مَن خالِقُهُ ورازِقُهُ ، فَمِنهُم مَن أقَرَّ بِلِسانِهِ فِي الذَّرِّ ولَم يُؤمِن بِقَلبِهِ ، فَقالَ اللّه ُ : «فَمَا كَانُواْ لِيُؤْمِنُواْ بِمَا كَذَّبُواْ مِن قَبْلُ» [٣] . [٤]