٣٤٠٩.امام حسين عليه السلام ـ در بخشى از دعايش در روز عرفه ـ: تو مرا [ از دل مادر ]بيرون آوردى ؛ از سر رأفت و مهربانى ات با من و نيز هدايتى كه راهش را برايم پيش تر آسان ساخته بودى و در همان مسير مرا پروراندى . پيش از آن نيز با نيكو كارى و ريزش نعمت ، با من مهربانى كرده بودى ... پس مرا هر ساله رشد دادى تا آن كه خلقت من كامل شد و باطنم معتدل گشت . در اين هنگام ، حجّتت را بر من لازم كردى ؛ بدين گونه كه معرفت خود را به من الهام نمودى و با عجايب خلقتت ، مرا شگفت زده كردى و آفرينش تازه هاى خلقتت در آسمان و زمينت ، مرا به سخن درآورْد و براى ياد و سپاس و اطاعت واجب و عبادتت ، آگاهم ساختى و آنچه را فرستادگانت آوردند ، به من فهماندى و پذيرش آنچه را تو پسنديدى ، برايم آسان ساختى و در همه اينها به يارى و لطف خودت بر من منّت نهادى .

٣٤١٠.امام صادق عليه السلام : خداوند ، همه مردم را بر سرشتى كه آنها را بر آن سرشت ، آفريد ؛ [به اقتضاى آن ،] نه ايمان به آيينى را مى دانند و نه كفر و انكارى را . سپس خداوند ، فرستادگان خود را بر انگيخت تا مردم را به ايمان به او فراخوانند . پس برخى از آنان را خدا هدايت كرد و برخى را ره ننمود .

٣٤١١.امام صادق عليه السلام : ابراهيم عليه السلام در جوانى اش بر همان سرشت اوليه اى بود كه خدا ، انسان را بر آن سرشته است تا آن كه خداوند ـ تبارك و تعالى ـ او را به آيين خود ، ره نمود و او را برگزيد .

٣٤١٢.امام صادق عليه السلام ـ در توصيف خداى سبحان ـ: به نادانسته ، آگاه است و نزد هر ناآگاهى ، شناخته شده است .

٣٤١٣.امام صادق عليه السلام ـ خطاب به مفضّل بن عمر ـ: اى مفضّل ! در آنچه علم آن به انسان عطا شده و يا از وى دريغ شده ، بينديش . در حقيقت ، علم تمامى آنچه صلاح دين و دنيايش در آن است ، به او عطا شده . از جمله آنچه صلاح دين در آن است ، شناخت آفريدگار ـ تبارك و تعالى ـ با دلايل و شواهد موجود در آفرينش است و شناخت آنچه بر انسان واجب است ؛ مانند عدالت ورزى با همه مردم و نيكى به پدر و مادر و اداى امانت و سهيم كردن نيازمندان [در مال خود] و چيزهايى مانند اينها كه موجبات معرفت و اقرار و اعتراف به او را در طبع و سرشت همگان ، چه موافق و چه مخالف ، فراهم مى آورد .