٣٣٧٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : من و على ، پدران اين امّتيم . هر كس ما را بشناسد ، خداى عز و جل را شناخته است و هر كس ما را نشناسد ، خداى عز و جل را نشناخته است .

٣٣٧٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اى على ! خداوند ، جز به من و سپس به تو ، شناخته نشده است . هر كس ولايت تو را انكار كند ، ربوبيت خداوند را انكار كرده است .

٣٣٧٦.امام على عليه السلام : خداوند ـ تبارك و تعالى ـ اگر مى خواست ، خود را به بندگانش مى شناسانْد ؛ امّا ما را دروازه خود و مسير و راه و جانبى كه از آن درمى آيند ، قرار داده است . پس هر كس ، از ولايت ما عدول كند يا غير ما را بر ما برترى دهد ، از مسير اصلى ، باز گشته و بيرون رفته است . آن كه مردم ، خود را با او نگاه مى دارند ، با كسى كه هر جا مردم بروند ، او هم مى رود ، برابر نيست . مردم ، در پى چشمه هايى كدر و درهم ريخته روانه شدند و آن كه در پى ما آمد ، به چشمه هايى زلال رسيد كه به فرمان خدايشان جارى مى شوند و نه پايان مى گيرند و نه قطع مى شوند .

٣٣٧٧.امام على عليه السلام : من دروازه حِطّه [٢] هستم . هر كس مرا بشناسد و حقّ مرا بداند ، خدايش را شناخته است ؛ چون من وصىّ پيامبرش در زمين او هستم .

[١] دانستنى هايى كه مردم به وسيله پيامبران از خداوند دريافت مى كنند ، بخشى مربوط به خداشناسى است ـ چنان كه در اكثر روايات اين باب به آن اشاره شده ـ و بخشى اعم از آن است ـ چنان كه دو روايت اخير بدان اشاره دارند ـ .[٢] اشاره به آيه ٥٨ سوره بقره است و به معناى «دروازه مغفرت» و «وسيله آمرزش الهى» . (م)