٣٣٦٩.امام على عليه السلام ـ در بيان رسالت پيامبران ـ: پس در ميان آنان ، پيامبرانش را بر انگيخت و پيامبرانش را پى در پى به سوى آنان فرستاد تا اداى ميثاق فطرت را از آنان بخواهند و نعمت هاى از ياد رفته را به آنان يادآور شوند و با ابلاغ ، بر آنان احتجاج كنند .

٣٣٧٠.امام على عليه السلام : خداوند ـ تبارك و تعالى ـ محمّد را به حق بر انگيخت تا بندگانش را از بندگىِ بندگانش ، به بندگىِ خود و از پيمان بندگانش ، به پيمان خود و از اطاعت بندگانش ، به اطاعت خود و از ولايت بندگانش ، به ولايت خود درآورَد ؛ مژده دهنده و بيم دهنده و دعوتگر به سوى خدا به اذن همو و چراغى نور افشان ، تكرار كننده دعوت و قاطع عذر [بهانه جويان ]و بيم دهنده[ى غافلان] ، با حكمتى به روشنى بيان شده ، و تفصيلى حكيمانه و استوار ، و جداكننده حق از باطل و به تدريج نازل شده و قرآنِ تبيين شده ، تا بندگان از پسِ ناآگاهى ، از خدايشان آگاه شوند و پس از انكار او ، بدو اقرار آورند و از پسِ انكار ، اثباتش كنند .

٣٣٧١.امام على عليه السلام : خداوند ، محمّد صلى الله عليه و آله را به حق بر انگيخت تا بندگانش را از بندگىِ بت ها به بندگىِ خودش و از اطاعت شيطان ، به اطاعت خودش درآورَد ؛ با قرآنى كه آن را تبيين كرده و استوار داشته است تا بندگان ، خدايشان را از پسِ ناآگاهى ، بشناسند و از پسِ نپذيرفتن ، اقرار آورند و پس از انكار ، اثباتش كنند .

٣٣٧٢.امام صادق عليه السلام ـ خطاب به زنديقى كه پرسيده بود : از كجا وجود پيام: ما چون ثابت كرديم كه خالقى صانع داريم كه والاتر از ما و همه آفريده هايش است و ممكن نيست كه مردم ، آن صانع حكيم والا را مشاهده يا لمس كنند تا با هم درآميزند و احتجاج كنند ، ثابت مى گردد كه او سفيرانى ميان مردمانش دارد كه مقصود او را براى مخلوقات و بندگانش بيان مى كنند و آنها را به صلاح و منفعت خويش و نيز به آنچه كه از لوازم حيات و بقاست و تركش موجب نابودى آنهاست ، ره مى نمايند .