٣٨٥١.الكافى ـ به نقل از ابن ابى العوجاء ـ: به امام صادق گفتم: ... چرا [ خداوند] از مردمان محجوب گشته و برايشان فرستاده مى فرستد؟ اگر خود با آنان در تماس بود ، مردم به ايمان نزديك تر مى شدند؟ امام عليه السلام به من فرمود: «واى بر تو ! چگونه از تو محجوب است ، كسى كه قدرتش را در خودِ تو نشان داده است ، با پديد آمدنت پس از نبودن ، بزرگى ات پس از كوچكى ، نيرومندى ات پس از ناتوانى، ناتوانى ات پس از نيرومندى، بيمارى ات پس از سلامت، سلامتت پس از بيمارى، رضايتت پس از خشم ، خشمت پس از رضايت، اندوهت پس از شادى، شادى ات پس از اندوه، دوستى ات پس از دشمنى، دشمنى ات در پىِ دوستى، عزمت پس از تعلّل، تعلّلت پس از عزم، اشتياقت پس از ناخوش داشتن، ناخوش داشتنت پس از اشتياق، رغبتت پس از بيم، بيمت پس از رغبت، اميدت پس از نااميدى، نااميدى ات پس از اميد، خطور چيزى كه در خيالت نبوده است [به ذهنت] و رفتن و پريدن چيزى كه مى دانستى از ذهنت؟! ». [ ابن ابى العوجاء مى گويد:] و هماره، جلوه هاى قدرت خدا را در خود من برشمُرد ، بى آن كه بتوانم انكار كنم، تا آن جا كه گمان كردم خدا به زودى ميان من و او ظاهر مى شود!