دانشنامه عقايد اسلامي - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٧٨
٣٧٣٣.امام صادق عليه السلام : داناترينِ مردم به خدا ، خشنودترين ايشان به قضاى خداى عز و جلاست .
٣٧٣٤.مصباح الشريعة ـ در آنچه به امام صادق عليه السلامنسبت داده شده ا: صفت رضايت، آن است كه به خوش و ناخوش ، خشنود باشد و رضايت ، پرتو نور معرفت است .
٣٧٣٥.موسى عليه السلام ـ در خطاب به بارى تعالى ـ: پروردگار من ! سزاى عارف به تو آن است كه به هر چه كردى ، راضى باشد .
٧ / ١٢
شادىِ برون و اندوه درون
٣٧٣٦.امام على عليه السلام : سيماى عارف، شاد و خندان ، و دلش بيمناك و غمگين است .
٣٧٣٧.امام على عليه السلام : هر عارفى ، اندوهناك است .
توضيح
پيشتر گذشت كه عارف، اندوهى ندارد ؛ امّا در اين حديث ، اندوه را از ويژگى هاى عارف مى داند . در جمع ميان دو حديث مى توان گفت : عارف، از يك جهت شاد و از جهتى ديگر، غمگين است . از اين سو كه به رحمت و صفات جمال خدا مى نگرد ، آكنده از اميد و شادى مى شود و از ناحيه اى ديگر كه به خشم خداى سبحان و صفات جلال او مى نگرد ، غمگين مى شود و مى توان چنين گفت كه عارف، به گاه جلوه خداى متعال بر دلش ، شاد مى شود و آن گاه كه اين حالت را در خود نمى يابد ، اندوهگين مى گردد يا آن كه عارف با وصول به درجات والاى معرفت حق تعالى، شادمان مى شود و چون آن درجات را از دست بدهد ، اندوهگين مى گردد .