٣ . پوشش متراكم هوا در اطراف زمين ، مانند : «وَ جَعَلْنَا السَّمَاءَ سَقْفًا مَّحْفُوظًا . [١] و آسمان را سقفى محفوظ كرديم» . ٤ . كُرات آسمانى ، مانند : «رَفَعَ السَّمَـوَ تِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا . [٢] آسمان ها را برافراشت ، بدون ستونى كه ببينيد» . ٥ . آنچه محيط بر همه كُرات آسمانى است ، مانند : «وَ زَيَّنَّا السَّمَاءَ الدُّنْيَا بِمَصَـبِيحَ . [٣] و آسمان دنيا را با چراغ ها آراستيم» . ٦ . مقام قرب ربوبى كه سر رشته زمام همه امور ، بدان جا منتهى مى گردد ، مانند : «يُدَبِّرُ الْأَمْرَ مِنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ . [٤] تدبير كار را از آسمان به سوى زمين مى كند» . بيشتر پيام ها و درس هاى خداشناسى اى كه قرآن در زمينه آفرينش آسمان ها به آن توجّه داده ، به معناى سوم ، چهارم و پنجم مربوط است . در اين زمينه ، محورهاى قابل تأمّل و بررسى عبارت اند از :

[١] انبياء : آيه ٣٢ .[٢] رعد : آيه ٢ .[٣] فصّلت : آيه ١٢ .[٤] سجده : آيه ٥ .