«آيا نديده اى كه خدا ، ابرهايى را به آهستگى مى راند ، آن گاه ، آنها را به هم مى پيوندد و ابرى انبوه پديد مى آورد؟ و باران را مى بينى كه از درون آن ، بيرون مى ريزد و [خدا] از آسمان ، از پشته ها[ى ابر يخ زده] كه در آن جاست ، تگرگى فرو مى ريزد و هر كه را خواهد ، بدان آسيب مى رساند و از هر كه بخواهد، بازمى دارد. روشنايى برقش نزديك است كه ديدگان را ببرد» .

«و در پياپى درآمدن شب و روز و آنچه از روزى كه خدا از آسمان فرو فرستاده و بدان ، زمين را پس از مرگش زنده كرده است و نيز گردش بادها [به همه سو ]نشانه هايى است براى آنان كه مى انديشند» .

ر . ك : بقره : آيه ١٦٤ ، اعراف : آيه ٥٧ ، حجر : آيه ٢٢ ، اسراء : آيه ٦٩ ، انبياء : آيه ٨١ ، فرقان : آيه ٤٨ ، نمل : آيه ٦٣ ، روم : آيه ٥١ ، فاطر : آيه ٩ ، ذاريات : آيه ١ ، قمر : آيه ١٩ ، مرسلات : آيه ١ و ٣ .

حديث

٣٦٢٥.تفسير القمى : گفته خداى متعال: «و گردش بادها ، نشانه هايى است براى آنان كه مى انديشند» ، به اين معناست كه از هر سو مى آيد و گاه ، داغ است و گاه ، سرد و برخى از آنها ابر مى آورند و برخى ، روزى [١] را در زمين مى پراكَنَند و برخى به گَرده افشانى درختان ، يارى مى رسانند .

[١] در موارد متعدّدى منظور از روزى ، سبب آن ، يعنى باران و آب است .