٣٣٤٦.امام زين العابدين عليه السلام : خدايا ! تو ولىّ برگزيدگان و نيكان هستى و خلق و اختيار با توست . [١] در دنيا لباس عافيتت را بر من پوشاندى و معرفتِ درستت را به دلم سپردى .... ما را از كسانى قرار ده كه دليل بر خودت را بر ايشان آشكار كردى و راه به سوى خودت را بر ايشان گشاده ساختى ، پس زره حكمت به تن كردند و راه توبه پيش گرفتند تا در بوستان رحمت ، فرود آمدند و از انحراف ، به سلامتى رهيدند .

٣٣٤٧.امام زين العابدين عليه السلام : خدايا ! مرا از كسانى قرار ده كه به قصد تو ، كوشيدند و باز نايستادند و راه به سوى تو پيمودند و كژ نشدند و در رسيدن ، به تو اعتماد كردند تا رسيدند ، دل هايشان از محبت تو سيراب گشت و جان هايشان به معرفت تو انس يافت و هيچ چيز ، آنان را از تو نگسست و هيچ مانعى ، نتوانست آنان را از رسيدن به آنچه از تو اميد مى بردند ، باز دارد . پس در آنچه كه جان ها بدان اشتياق دارد ، جاودان اند .

٣٣٤٨.امام زين العابدين عليه السلام : اى آن كه مرا به يگانه دانستن خودت گرامى داشتى و با استوار داشتن ، از گم راهى نگاه داشتى و بر به پا داشتن حدودت وادارم ساختى ! آنچه از معرفت حقيقى ات به من بخشيدى ، از من مگير و مرا به يقينى زنده بدار كه بدان ، از كژروى در صفات تو ، به سلامت مانم .

٣٣٤٩.امام باقر عليه السلام : اى آن كه اقرار به يگانگى ات را ارمغان من كرده اى و شناخت ربوبيتت را به من عطا نموده اى و مرا از شك و كوردلى ، رها ساخته اى ! ... .

٣٣٥٠.امام باقر عليه السلام ـ خطاب به مردى پُرگو ـ: اى مرد ! سخن را حقير و كوچك مى شمارى؟ بدان كه خداى عز و جل پيامبرانش را به هنگام فرستادن آنان ، با طلا و نقره همراه نكرد ؛ بلكه آنان را با سخن بر انگيخت و خداى عز و جل ، خود را نيز با سخن و نشانه ها و ديگر آثار دلالت كننده بر او ، به آفريدگان خويش شناساند .

[١] منظور از خلق ، يعنى آفرينش همه موجودات ، و اختيار ، يعنى قدرت تغيير و تقدير موجودات . (م)