«شما را در شكم مادرانتان مى آفريند ؛ آفرينشى پس از آفرينشى و در تاريكى هاى سه گانه (مشيمه ، زِهدان ، شكم) . اين است خداوند ، پروردگار شما . فرمان روايى از آنِ اوست . معبودى جز او نيست . پس به كجا روى مى گردانيد؟» .

حديث

٣٥٤٦.امام باقر عليه السلام ـ درباره سخن خداى متعال : «و شما را آفريديم و: مقصود از «آفريديم» ، [ آفرينش] نطفه و لخته خون و سپس گوشت كوفته و پس از آن ، استخوان و گوشت است ؛ و امّا «شكل بخشيديم» ، چشم و بينى و گوش ها و دهان و دستان و پاهاست . اين و امثال آن را شكل داد ، سپس زشت و زيبا ، بلند و كوتاه و مانند آن قرار داد .

٣٥٤٧.امام صادق عليه السلام : خداوند ـ تبارك و تعالى ـ در كتابش مى فرمايد : «بى گمان ، انسان را در رنج آفريديم» ؛ يعنى در شكم مادرش به حالت ايستاده ، مشابه مادر ، جلويش به جلو و پشتش به پشت مادر ، غذايش از آنچه مادرش مى خورد و از آنچه مادرش مى نوشد ، مى آشامد و نفسش هم از هموست .

٣٥٤٨.علل الشرائع ـ به نقل از حمّاد بن عثمان ـ: به امام صادق عليه السلام گفتم : در درون دست چارپايان دو لكّه[ى سياه] مانند نشانِ داغ مى بينيم . اين از كجاست؟ امام عليه السلام فرمود : «اين ، جاى سوراخ هاى بينى اش در شكم مادرش است و آدمى زاده در شكم مادرش ايستاده است و اين ، همان سخن خداى متعال است : «بى گمان ، انسان را در رنج آفريديم» و جز آدمى زاده ، سرش در پشتش و دستانش در ميان دستان [مادرش] است» .