رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٦٣ - احِیاگرِی و هداِیت قلبها، هدف امام حسِین علِیهالسّلام از قِیام عاشورا

ِیک سال بِیشتر زنده بماند و دِیگران از اِین سفره بِیشتر استفاده کنند! در اِین دنِیا مِی‌ماند و به‌اندازه‌اِی درد را براِی خود مِی‌خرد که خدا به او عطوفت و رحمت مِی‌کند و او را مِی‌برد تا دِیگر بِیش از اِین درد نکشد! به‌راستِی اِینان در چه مرتبه‌اِی قرار دارند؟!

البته ما همِین‌که بتوانِیم در اِین دو روز دنِیا گناه نکنِیم و مردم را آزار ندهِیم، هنر کرده‌اِیم؛ اما از آنجا که: «اِین‌قدَر هست که بانگ جرسِی مِی‌آِید»،[١] لذا اِین معنا را حکاِیت مِی‌کنِیم تا إن‌شاء‌الله خداوند کم‌کم ما را هم با آن افق‌ها آشنا کند.

احِیاگرِی و هداِیت قلب‌ها، هدف امام حسِین علِیهالسّلام از قِیام عاشورا

حضرت سِیدالشّهدا علِیهالسّلام امام است و از او چِیزِی کم نمِی‌شود؛ مِی‌توانست با حفظ امامت و همۀ مقامات دِیگر، علِی‌اکبر, علِی‌اصغر و اباالفضل علِیهمالسّلام را نِیز از دست ندهد ـمثلاً حضرت در ‌جاِیِی زندگِی مِی‌کرد که شِیعِیان دور اِیشان را مِی‌گرفتند و واقعۀ کربلا اتفاق نمِی‌افتاد و تمام آنان هم به مرتبۀ کمال مِی‌رسِیدندـ اما حضرت اِین وضعِیت را براِی چه کسِی انتخاب مِی‌کند و چرا جرِیان کربلا و حوادث بعد از آن را به‌وجود مِی‌آورد؟[٢] آِیا مقصد امام حسِین علِیهالسّلام اِین است که مقامِی را به‌عنوان عوض در قبال اِین کار بگِیرد؟!

[١]. دِیوان حافظ، غزل ١٠٥:

[٢]. واقعۀ کربلا در مقابل وضع اسارت حضرت امام سجّاد و حضرت زِینب علِیهماالسّلام چِیزِی نبود؛ اسارتِی که هر روزِ آن ِیک عاشورا و کربلا بود! حوادث کربلا با وقاِیع جرِیان شام و کوفه نظِیر سنگ‌باران شدن، با غل‌وزنجِیر راه را طِی کردن، کشته ِیا سقط شدن اطفال در طول مسِیر، قابل مقاِیسه نِیست؛ چه‌ بسِیار اطفالِی که از اهل‌بِیت پِیغمبر و اصحاب، در طول اِین مسِیرِ غِیر قابل تحمل از دنِیا رفتند!