رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٢١

دعاِیِی از پِیش خود اختراع کرده‌ام. حضرت فرمودند: «مرا با اختراع تو چه‌کار؟! (اختراعت براِی خودت باشد)... .»

حضرت در اِین فرماِیش مِی‌خواهند به او بفهمانند: تو خِیال مکن که دعا عبارت از گزِینش و چِیدن ِیک سرِی الفاظ و عبارات موزون و هم‌سجع و هم‌قافِیه در کنار هم است، بلکه مفهوم دعا، اتصال روح و سرّ بنده با ذات اقدس حق است که بنده به‌واسطۀ اِین اتصال، نفس حقاِیق و معانِی ملکوتِی را از مبدأ اعلِی تلقِّی و اخذ نموده، سپس آنها را در مقام عبودِیت و ذلت به‌سوِی ذات اقدس حق صعود و عروج مِی‌دهد، نه اِینکه از پِیش خود ابداع و اختراع نماِید و آنگاه به پِیشگاه عظمت الهِی عرضه بدارد. حال امام علِیه السّلام مِی‌خواهند به او بفرماِیند: آِیا تو به اِین مرتبت رسِیده‌اِی که مِی‌خواهِی از پِیش خود دعا اختراع نماِیِی؟!

و لذا مشاهده مِی‌کنِیم دعاهاِی اِیام ماه رمضان که در مفاتِیح‌الجنان مرحوم حاج شِیخ عباس مذکور است، اصلاً هِیچ اساس و مستندِی ندارد و مخترع آنها با ترکِیب و مونتاژ کلمات، سعِی در همگونِی اوزان داشته است و به‌طورکلِی انسجام در مفهوم و معنِی را از ِیاد برده است.

آنچه از مجموع احادِیث و سنت اهل‌بِیت علِیهم السّلام دربارۀ عمرۀ مفرده حاصل مِی‌شود، اِین است که شارع مقدس براِی کسِی که وارد مکه مِی‌شود در هر ماه ِیک بار عمره را واجب فرموده است و زائد بر آن را مجاز نشمرده است و ما سراغ ندارِیم که ِیکِی از حضرات معصومِین علِیهم السّلام پس از انجام عمره ِیا حجّ تمتّع دوباره احرام عمره بسته باشند و اگر اصحاب راجع به اِین موضوع از آنان پرسشِی مِی‌نمودند با اکراه و عدم تماِیل به انجام، پاسخ مثبت مِی‌شنِیدند. متأسفانه امروزه اِین قضِیه به‌صورت ِیک سنت راِیج و ممدوح درآمده است و چه‌بسا ترغِیب و تشوِیق به اِین موضوع از سوِی روحانِیون به مردم عوام، موجب تأکِید و استمرار اِین سنت غلط و نابجا شده است.

سنت رسول خدا براِی زائرِین و معتمرِین بِیت‌الله الحرام، انجام طواف به‌دور