رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٤٦ - تعلق ثواب بر حسن ذاتِی فعل

کار نِیست؛ پرونده عبارت است از نفس و قلب خود مکلّف که تحت اراده و تصرّفِ مَلَکَِین است. آنها عمل خِیر را از نظر تجردِی و تقربِی و عمل شر را از نظر ابتعاد و مبغوضِیت، در قلب و نفس انسان قرار مِی‌دهند.

بنابراِین اگر انسان عمل خلافِی انجام دهد، آن حالت کدورتِی که در نفس خود احساس مِی‌کند همان نمره‌اِی است که ملائکه به او داده‌اند؛ و اگر عمل صحِیحِی انجام دهد، آن حالت نورانِیت و ابتهاج همان نمره و ثوابِی است که ملائکه به او داده‌اند.

فرض کنِید در مجلس ذکر ِیا مجلس مصِیبت سِیدالشّهدا علِیهالسّلام شرکت مِی‌کنِید؛ وقتِی که بِیرون مِی‌آِیِید، احساس انبساط و حالِی مِی‌کنِید که قبل از رفتن، آن حال را نداشتِید؛ اِین همان نمره‌اِی است که ملک سمت راست در دفتر خود ثبت کرده است.

دفتر ملائکه قلب انسان است و آنها پرونده‌اِی شبِیه به دفترِی که آن را باز مِی‌کنند و در آن چِیزِی مِی‌نوِیسند، ندارند؛ پرونده همان قلب مکلَّف است که خطاب (اقْرَأْ كِتَابَكَ كَفَى بِنَفْسِكَ الْيَوْمَ عَلَيْكَ حَسِيبًا)[١] به آن تعلق مِی‌گِیرد. (اقْرَأْ كِتَابَكَ) به‌معناِی «اقرأ کتابَ‌ نفسِک و قلبِک و ضمِیرِک و وجدانِک و عقلِک» مِی‌باشد، نه اِینکه او از ملائکه بخواهد که پروندۀ مرا بدهِید تا باز کنم و صفحات آن را ببِینم.

به‌عبارت دِیگر همان‌طور که وقتِی انسان در اِین دنِیا چِیزِی را فراموش مِی‌کند، به او مِی‌گوِیند به خودت مراجعه کن تا آن را به ِیاد آورِی، و او نِیز تأمل مِی‌کند و مطلب فراموش‌شده را به ِیاد مِی‌آورد، در آنجا نِیز با خطاب (اقْرَأْ كِتَابَكَ) شخص به خود نگاه مِی‌کند و خوب و بد اعمال خود را مطالعه مِی‌کند و لذا امورِی که براِیش مخفِی بود روشن مِی‌شود.

[١]. سوره اسراء (١٧) آِیه ١٤. معادشناسِی، ج ٧، ص ٨٥:

«بخوان اِین نامۀ عملت را، و کافِی است که خودت در امروز حسابگر خودت باشِی.»