رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٢١ - مِیزان معرفت عوام در زِیارت امام علِیهالسّلام

حدود دهـدوازده سال سن داشتم همراهشان بودم.

حال، پِیغمبر صلِّی الله علِیه و آله و سلّم به اِیشان که مِی‌داند در حقِیقت به دور کعبۀ حقِیقِی طواف مِی‌کند، چند حجّ و عمره ثواب مِی‌دهد؟ هزارهزار عمره چِیست؛ نفس او با نفس امام رضا علِیهالسّلام که تمام عالم وجود را پر کرده متحد است و نفس امام که دِیگر حدّ و حساب برنمِی‌دارد.

بنابراِین، اِین شمارش‌ها براِی کسانِی است که در کثرات هستند؛ اما براِی افرادِی که از کثرت عبور کرده‌اند مرتبه‌اِی است که دِیگر کمِّیت و کِیفِیت و دوئِیّت راه ندارد؛ آنجا اتحاد ذات است که به دور خود مِی‌گردد و ظاهر براِی باطن طواف مِی‌کند، و اِین همان حقِیقت معناِی ثواب خواهد بود.

حال چه ثواب را بر حقِیقتِی حمل کنِیم که به‌واسطۀ آن براِی ناسک، تجرد، تقرب و نوعِی از اتحاد حاصل مِی‌شود، و چه بنا بر نظر عوام و حتِی غِیرعوام آن را بر اعطاء نعماتِی مانند مِیوه‌هاِی بهشتِی[١] در روز قِیامت حمل کنِیم، در‌ هر دو صورت نهِی شارع سبب ابتعاد آن عمل است و دِیگر موجب اقلّ و اکثرِی در ثواب نخواهد بود.

رضاِی شارع از عملِی که نهِی مِی‌کند، چگونه متمشِّی خواهد شد؟! چطور مِی‌توان تصور کرد که چِیزِی منهِیّ شارع باشد و درعِین‌حال موجب تجرد شود؟! چگونه ممکن است که مولا از‌ِیک‌طرف نهِی کند و بگوِید فلان عمل را انجام نده، و ازطرف دِیگر بگوِید انجام همان عمل مورد رضاِیت من است؟!

با توجه به آنچه ذکر گردِید، مشخص شد که مفهوم «أقلُّ ثواباً» با نهِی شارع قابل جمع نمِی‌باشد.

[١]. اِینکه من عرض مِی‌کنم را شنِیده‌ام؛ از خودم نمِی‌گوِیم!