رسالۀ عمرۀ مفرده - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ١٢٠ - مِیزان معرفت عوام در زِیارت امام علِیهالسّلام

آن دِیگر بالا و پاِیِین ندارد و تمام عوالم وجود را گرفته است!»

اِین شخص زحمت کشِیده و هزِینه کرده و مسافتِی را از شهر خود تا به مشهد آمده و شِیعه هم هست، اما به‌جاِی زِیارت مِی‌گوِید: «عجب ضرِیحِی است و عجب طلاِیِی دارد!» آخر اِین چه زِیارتِی است؟!

اگر ما به‌جاِی پِیغمبر صلِّی الله علِیه و آله و سلّم باشِیم، به او ثواب چند حجّ و عمره مِی‌دهِیم؟ والله بنده به‌اندازۀ نصف ِیک عمرۀ مفرده هم به او ثواب نمِی‌دهم و بِیش از دو ـ سه شوط طواف، سهمِی نصِیب او نخواهد شد.

در حرم نشسته بودم که دِیدم ِیکِی از آقاِیانِی که به رحمت خدا رفته، نشسته است و افرادِی هم پشت‌به‌ضرِیح به حرف‌هاِی او توجه مِی‌کنند. به او گفتم: «به آقاِیانِی که دور شما نشسته‌اند تذکر دهِید که پشت‌به‌حضرت نشستن اهانت به امام علِیهالسّلام است.» گفت: «بله آقا، صحِیح مِی‌فرماِیِید.»

گرچه ان‌شاءالله غرضِی نبوده و خواه‌ناخواه غفلتِی پِیدا شده، اما انسان باِید در اِین موارد برخورد کند و تذکر دهد که: «خجالت بکشِید و مؤدب باشِید؛ چرا به ضرِیح پشت مِی‌کنِید؟! ناشناس در گوشه‌اِی زِیارت کنِید و بروِید!»

ِیکِی از اساتِید اخلاق ـ که او هم فوت کرده است ـ وقتِی از طهران به مجلس مرحوم آقا در مشهد آمده بود، با لحن غِیرمؤدبانه‌اِی به اِیشان گفت: «مگر شما در طهران، مرِید نداشتِید که به مشهد آمدِید؟» اِیشان فرمودند:

اگر انسان در سرش عقل داشته باشد، مِی‌داند که با از آن‌طرف دنِیا آمدنِ براِی زِیارت و سکونت در جوار عتبۀ حضرت، کارِی انجام نداده است!

آِیا اِین دو دِیدگاه در ِیک مرتبه قرار دارد؟! استاد اِیشان حضرت حاج سِیّد هاشم حدّاد ـقدّس سرّهـ نِیز در تشرف به زِیارت امام رضا علِیهالسّلام هفت شوط دور ضرِیح طواف کردند؛[١] اِیشان که طواف مِی‌کردند، بنده هم که در آن‌موقع

[١]. روح مجرد، ص ١٩٦.