عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ١٠٥ - عارفان به حق

ما جاء من عند الله‌

مرگ و سكرات آن‌

صيحه قيامت‌

قيامت‌

ترازوهاى سنجش اعمال‌

قضاوت پروردگار

وعده‌هاى حضرت رب العزة

آنان كه به واقعيت‌هاى بالا داراى معرفتند و تمام حركات و سكنات آنان براساس آن معرفت است، اهل تقوا و به عبارت ديگر اهل حقند و هركس از مدار اين معرفت و عمل براساس آن خارج باشد، اهل باطل است، گرچه مدعى حق و اهل حق بودن باشد، بنابراين تقوايى كه حضرت صادق ٧ در اين روايت به عنوان حق معرفى كرده‌اند به اين معنايى است كه گذشت و ضد آن بى‌شك و ترديد باطل است، آرى، تقوا حق است و آن را معنايى به گستردگى ظاهر و باطن آفرينش است و آراسته به آن، اهل حق و در پيشگاه حضرت دوست دارنده برترين اعتبار و بهترين ارزش است.

اگر در سطور گذشته بيشتر دقت كنيد به اين نتيجه مى‌رسيد كه مسئله از الطف لطايف و از ظريف‌ترين مباحث است.

هيچ كس قدرت رسيدن به تقوا و حق را ندارد مگر اين كه از هواى نفس برحذر باشد و از آرزوهاى دور و دراز پاك بماند.

هوا كه عبارت از سركشى مجموع غرايز حيوانى است، سخت‌ترين مانع انسان در راه حركت به سوى مقام قرب و فضاى وصال است.