تأييد شد. مجلس، «قانون پرداخت مساوى»[٢] را در سال ١٩٦٣ تصويب كرد كه بر اساس آن پرداخت حقوق بيشتر به مردان نسبت به زنان در ازاى انجام كار مشابه، غير قانونى بود. «قانون حقوق مدنى»[٣]، در ١٩٦٤ به تصويب رسيد كه تبعيض بر اساس نژاد، جنسيت، مذهب و ... را ممنوع مى‌كرد و در تجارت، رزرو شغل‌هايى خاص براى مردان يا زنان و اخراج زنان به دليل باردارى را غيرقانونى مى‌دانست. مؤسسه ملى زنان (NOW) در سال ١٩٦٦ و انجمن ملى براى لغو قوانين سقط جنين (NARAL)[٤] در سال ١٩٦٩ شكل گرفت. چاپ اول كتاب «بدن ما، خودمان»[٥] در ١٩٧٠ منتشرشد و بهترين راهنماى سكس براى فمينيست‌ها و پيشرفت‌گرايان‌[٦] گرديد. در همان سال مقاله ويژه «رابطه خواهرى (بين فمينيست‌ها) قدرتمند است» چاپ شد. در سال ١٩٧٢، ديوان عالى حق جلوگيرى از باردارى را به افراد مجرد گسترش داد و «اصلاحيه حقوق مساوى (ERA)»[٧] در مجلس تصويب شد. و در آخر، در سال ١٩٧٣ قانونى شدن سقط جنين اتفاق افتاد.

بيشتر اين وقايع، پيروزى‌هاى دو جنبش انقلابى به حساب مى‌آمد، دو جنبشى كه تأثير شگرفى بر تغيير شكل «زنانگى آمريكايى»[٨] داشتند: جنبش آزادسازى زنان و انقلاب جنسى. اين دو حركت در مسيرهاى اصلى همپوشانى داشته و عده زيادى در هر دوى آنها شركت داشتند، اما در نهايت يك جدايى بين آنها ايجاد شد.

يكى از اهداف اوليه و بنيادى جنبش آزادسازى زنان، كمك به كسب رضايت و لذت جنسى زنان بود. تصورى جديد و بالاتر از لذت جنسى به عنوان بخش مهمى از زندگى و درك اينكه آزادى جنسى يك مسأله سياسى است، عقيده هر دو- جنبش زنان و انقلاب جنسى- را تشكيل مى‌داد.

هيو هفنر،[٩] كسى كه براى نخستين بار پلى‌بوى را در سال ١٩٥٣ منتشر كرد، تلاش مى‌كرد نقش‌هاى جنسيتى را دوباره به تصوير بكشد و عادات جنسى را تحت تأثير قرار دهد. او علاوه بر انتشار پلى‌بوى (كه آن را مانند تكان دادن پرچم آزادى و فرياد زدن «شورش»، تحت حكومت ديكتاتورى مى‌دانست)، براى به چالش كشيدن قوانينى كه‌

[١] -Food and Drug Administration

[٢] -The Equal Pay Act

[٣] -The Civil Rights Act

[٤] -

National Association for the Repeal of Abortion Laws

[٥] -Our Bodies ,Ourselves

[٦] -Progressive

[٧] -The Equal Rights Amendment

[٨] -American Womanhood

[٩] -Hugh Hefner