منتشر شد، نوشت: «زنان به عنوان يك گروه، هرگز گروه ديگرى را تحت سلطه خود درنياورده‌اند. ما هيچ‌گاه به نام وطن، در جنگ براى فتح و پيروزى، رژه نرفته‌ايم، اينها بازى‌هايى است كه مردان انجام مى‌دهند. ما ديد متفاوتى داريم. ما مى‌خواهيم نه ظالم باشيم و نه مظلوم. انقلاب زنان، آخرين انقلاب همه آنان است. اهداف جنبش آزادسازى زنان، بالاتر از مفهوم ساده تساوى است.»

آن چه برونميلر و خواهران راديكال او واقعاً مى‌خواستند، تغيير شكل كلى جامعه- سياست، تجارت، نگهدارى كودك، سكس، عشق، خانه‌دارى، سرگرمى، تحصيل- بود. و آنها واقعاً معتقد بودند كه در آينده آن را محقق خواهندكرد.

علاقه به فمينيسم قبلًا در سال ١٩٦٣ تقويت شده بود، هنگامى كه بتى فريدان‌[٢]، «جاذبه زنانه»[٣] را منتشر و متعاقباً «مؤسسه ملى براى زنان (NOW) »[٤] را تأسيس كرد. برونميلر نوشت: «تأكيدNOW بر تغيير قانونگذارى، راديكال‌ها را دلسرد كرد.» فريدان و پيروانش براى پيشرفت‌هاى جزئى مى‌جنگيدند اما برونميلر مشخصاً به دنبال چيزى مهم‌تر و بزرگ‌تر بود، چيزى كه كمتر از نابود كردن مردسالارى نباشد؛ تغييرى از درون به بيرون.

برونميلر روز ٢٢ ژانويه ١٩٧٣ را به يادمى‌آورد، هنگامى كه ديوان عالى كشور، خواست آنان را پذيرفت و سقط جنين را در اين كشور قانونى اعلام كرد. او سه دهه بعد مى‌گويد: «شتاب حركت فوق‌العاده بود و با اين پيشامد به اوج خود رسيد. ما احساس مى‌كرديم همه زنان به ما گوش مى‌كنند و اين بسيار شگفت‌انگيز است كه بتوانى توجه يك ملت را به خود جلب كنى. ما در آن زمان موفقيت خود را جشن گرفتيم، زمانى كه تلاش براى آزادسازى زنان باارزش بود و در حال رسيدن به موفقيت. اين پيروزى (آزادى سقط جنين)، اولين و اساسى‌ترين لحظه بود. اما نمى‌دانستيم سقط جنين براى سى سال آينده تهديدشونده خواهدبود.»

در كمتر از يك دهه اتفاقات زيادى افتاد كه زندگى زنان آمريكايى را براى هميشه تغيير مى‌داد. قرص‌هاى ضد

[١] -Sisterhood Is Powerful

[٢] -Betty Friedan

[٣] -The Feminine Mystique

[٤] -National Organization for Women