تاثير فمينيسم بر دختران در غرب - لوى، آريل - الصفحة ٩٥ - فرهنگ برهنگى
شونده) را در زندگى شخصى خود كسب كردهايم. ما كمكم به بالاترين سطوح نيروى كار نفوذ مىكنيم. ما به دانشگاه مىرويم و ورزش مىكنيم و وزير مىشويم. اما با نگاه كردن به اطراف، فكر مىكنيد همه كارى كه هر كدام از ما مىخواهد انجام دهد، درآوردن لباس از تن و تكان دادن بدن است.
انواع زن هرزه هميشه اطرافمان است و هميشه تقاضا براى آن وجود داشته است. تمايل به نفوذ در سياست، صنعت موسيقى، هنر، مد و چشيدن روشى كه فرهنگ برهنگى دارد، از طريق يك جريان اصلى صورت مىگيرد كه نيمى از آن را زنان تشكيل مىدهند. به نظر مىرسد مردان و زنان به طور يكسان، تمايل به انواع كليشهاى زنان هرزه را توسعه دادهاند. ما ديگر حتى راجع به آن فكر هم نمىكنيم، تنها انتظار داريم هرجا كه مىرويم زنان را در حال رقص و نمايش خود و درآوردن لباسهايشان ببينيم.
اگر مردان از ديدن اين صحنهها لذت مىبرند و آن را ستايش مىكنند، ما بايد تعجب كنيم كه زنان از اين كار به چه بهرهاى مىرسند؟ چرا يك زن معمولى دوست دارد اينگونه زنان را ببيند و مىخواهد به جاى آنها باشد؟ زيرا زنان در آمريكا ديگر نمىخواهند از هر چيزى مستثنا شوند. آن چه ما مىخواهيم، بودن در هر جايى است، حتى اگر جاى كاملًا كثيف و زنندهاى باشد.
ديگر نمىتوان مردان را سرزنش كرد. در حقيقت پلىبوى يك كمپانى است كه عمدتاً به وسيله زنان اداره مىشود. اين كمپانى كه در سال ٢٠٠٣ پنجاهمين سال تأسيس خود را جشن گرفت، ٤٦٥ ميليون دلار ارزش مالى دارد. پلىبوى با تيراژ بالاتر از سه ميليون فقط در آمريكا و پانزده ميليون خواننده در سطح جهان، پرفروشترين مجله مردان در جهان است.
مدير اين كمپانى در پاسخ به اين سؤال كه پلىبوى براى زنان چه كارى انجام مىدهد، مىگويد: «زنان زيادى اين مجله را مىخوانند و اين شاهدى است بر انقلاب پساجنسى.[١] نسل جنبش پسازنان[٢] كه اكنون در اواخر ٢٩ يا اوايل ٣٠ سالگى هستند، گرايشى رشديافته، راحت و طبيعى نسبت به سكس و جاذبه جنسى دارند. تنها جنبه براى لذت بردن از پلىبوى (يا مقابل دوربين
GGW
قرارگرفتن يا جراحى انجام دادن)، «راحت نبودن» و «خجالت كشيدن» از جنسيت خود است. زنان، بودنشان در اين مجله را يك شغل نمىدانند، آن را يك بيانيه مىدانند و اين
[١] -Post -sexual
[٢] -Post -women