تقريباً تمامى فلاسفه و انديشمندان از هر مذهب و فرقه‌اى بر اين مسئله تأكيد دارند كه تمركز بر كسب شهرت اجتماعى و مالكيت‌هاى مادى، از مفهوم واقعى زندگى مى‌كاهد. گرچه هر يك از ما بر تأييد اين سخنان و پندهاى قديمى سر تكان مى‌دهيم، اما عملًا اين نصايح در همهمه مصرف‌گرايى زندگى امروز ما كه بر پايه مطالبات مادى و مال‌اندوزى است محو گشته و تنها با ارائه تصويرى از «حق» ارزش واقعى، رضايتمندى كامل و مفهوم زندگى، تعريف مى‌شود.

در دنيايى كه روزنامه‌ها برندگان جوايز مادى را ستايش مى‌كنند؛ كتاب‌هايى كه در زمينه به سرعت پولدار شدن نوشته مى‌شوند، پر فروش‌ترين كتاب‌ها هستند؛ آگهى‌هاى چند رنگ در صفحات وب مى‌درخشند، برنامه‌هاى بازرگانى تلويزيون هرچيزى را از وسايل ورزشى گرفته تا لوازم آرايشى، تبليغ مى‌كنند؛ گرچه هر يك به شيوه خود، اما همه اين پيام را دارند كه: «خوشبختى در مراكز خريد، در اينترنت يا كاتالوگ‌ها يافت مى‌شود.»

بنابراين در زندگى روزانه ما، دائماً هر دو پيام درباره ارزش‌هاى مادى وجود دارند و واقعاً مشكل است كه بدانيم كدام پيام را: نصايح بزرگان و يا آدم‌هاى مشهور را دنبال كنيم. حق با كدام است؟

آيا مطالبه پول و مالكيت «زندگى خوب» را به ارمغان مى‌آورد؟ يا اينكه وعده و وعيدهاى جوامع مصرف‌گرا همه پوچ و دروغ هستند؟

به نظر مى‌رسد هركجا درباره ارزش‌مادى‌گرايى تحقيق كنيم، پاسخ‌هاى متضادى دريافت مى‌كنيم.

اگر در حيطه روانشناختى نيز به دنبال پاسخ‌ها باشيم به يافته‌هاى ضد و نقيض مى‌رسيم.

گرچه در قرن گذشته، تئورى‌هاى رفتارى و تكاملى بر روانشناسى دانشگاهى امريكا تسلط داشته است، متفكرين معتقد به اومانيسم مانند كارل روگرز، ابراهام مازلو و اريچ فرام‌[١] درباره امور مادى و مادى‌گرايى نظرات به شدت متضادى داشته‌اند. اين روانشناسان گرچه بر اين حقيقت اذعان داشته‌اند كه سطحى از رفاه مادى به منظور ارضاء نيازهاى فيزيكى انسان لازم است، اما همگى معترفند كه تمركز بر ارزش‌هاى مادى، از سعادت و خوشبختى انسان مى‌كاهد. اين انديشمندان مى‌خواهند ارزش‌هايى چون روابط صميمى، ابراز شخصيت واقعى و همراهى با جامعه محور سلامت روانى قرارگيرد. از نقطه نظر آنها نگاه يك سويه به فعاليت‌ها و مطالبات مادى نه تنها انسان را از

[١] -Carl Rogers ,Abraham Maslow and Erich Fromm .