شواهد نشان مى‌دهد كه وقتى انسان با ارزش‌هاى مادى همساز و سازگار مى‌شود، خوشى و سعادت كمترى را تجربه مى‌كند. اما دليل اين مسئله چيست؟ آيا گرايش‌هاى مادى براى انسان مشكل‌آفرين هستند؟ چگونه؟

پاسخ به اين سؤالات بسيار پيچيده است، به طورى كه كارشناسان معتقدند كه تحقيقات بيشترى در اين زمينه لازم است تا جنبه‌هاى تاريك مادى‌گرايى در زندگى انسان، مشخص گردد.

هيچ‌كس ضرورت پاسخ به نيازهاى خاص فيزيكى انسان مانند (هوا، غذا، آب و غيره) را كه براى تضمين بقا لازمند انكار نمى‌كند. گرچه برخى دانشمندان علوم اجتماعى تأكيد دارند كه نيازهاى روانى انسان، از لحاظ علمى امكان اثبات ندارند و يا اينكه اصلًا وجود ندارند، اما نظريه‌پردازان و محققين ديگر از مفهوم نيازهاى روانى براى درك سعادت و انگيزه انسانى استفاده مى‌كنند.

اما به راستى منظور از «نياز» در اينجا چيست؟ در اين‌جا نياز تنها چيزى كه يك فرد آرزو مى‌كند يا مى‌خواهد نيست بلكه چيز است كه براى بقا، رشد و عملكرد نهايى او لازم و ضروريست. مانند گياهى كه براى بقا و رشد خود به آب، هوا، نور و خاك احتياج دارد، هر انسانى نيز براى سلامتى و رشد خود به «خوراك روانى خاصى» نيازمند است. تحقيقات و نظريه‌پردازى‌هاى روان شناسانه، نشان مى‌دهد كه براى خلاقيت، عملكرد و سعادت هر انسانى، چهار گروه نياز وجود دارد: ١- نيازهاى مربوط به حفظ صحت و سلامت، ايمنى و معاش انسان، ٢- نيازهاى مربوط به ايجاد كارايى، بازدهى و اعتماد به نفس فردى ٣- نيازهاى مربوط به دستيابى به يكپارچگى و پيوستگى‌هاى لازمه زندگى اجتماعى ٤- نيازهاى مربوط به حفظ استقلال، خود مختارى و اصالت فردى. هر گروه از اين نيازها، توسط نظريه‌پردازان از جنبه‌هاى گوناگون روانى توصيف شده و هر يك به صورت تجربى با كيفيت زندگى انسان پيوند خورده است.

همچنين، همانطور كه در فصول بعدى كتاب ملاحظه خواهيد كرد، هر يك از اين نيازها، در افرادى كه تعلقات و مطالبات مادى در زندگى‌شان محوريت يافته است به درستى ارضا نمى‌شود و بدون پاسخ مى‌ماند.

ابراز نياز و ارضاى آن‌