ساله چاپ شده بودند، به مرور زمان يك رشد قابل توجه در باز بودن لباس زنان، لباس مردان و تماس جسمى بين مردان و زنان را يافتند. در تبليغات سال ١٩٨٣، ٢٨% زنان در پوشش‌هاى وسوسه‌آميز، نيمه پوشيده و يا برهنه نشان داده شده بودند و اين به ٤٩% در سال ٢٠٠٣ افزايش يافت. به طور كلى تحقيقات، تمركز در حال رشد مجلات بر بدن‌هاى زنان به عنوان اشياء جنسى براى لذت بردن ديگران از تماشاى آن‌ها را، نشان مى‌دهند.

بعضى تحقيقات دريافته‌اند كه چنين الگوهايى با توجه به نژاد زنانى كه به تصوير كشيده مى‌شوند و يا به عنوان مخاطب مجله مورد هدف‌اند، تفاوت مى‌كنند. بِيك‌[١] ر (٢٠٠٥)، در بررسى‌اش از تصاوير مسائل جنسى زنان در تبليغات، در ٨ مجله زنان و مردان سياه پوست و سفيد پوست‌گرا، دريافت كه زنان سفيد پوست بيشتر از زنان سياه پوست در مجلات زنان، با صورت پنهان شده نشان داده شده بودند. (بدين معنى كه بر بدنشان و ويژگى‌هاى جنسيشان تأكيد مى‌شد). زنان سفيد پوست در مقايسه با زنان سياه پوست، بيشتر به عنوان اشياء تزئينى در مجلات مردان نمايش داده شده بودند. يافته‌هاى مشابه توسط سانچز- هودگينز[٢] و گمبل‌[٣] (٢٠٠٥)، در مقايسه‌شان از زنان در تبليغات رسانه‌ها و مجلات سياه پوست‌گرا و لاتينو گزارش شد.

پلوس‌[٤] و نپتون‌[٥] (١٩٩٧)، تبليغات مد مربوط به ١٠ سال گرفته شده از ٦ مجله كه براى زنان سفيد پوست، زنان سياه پوست و مردان سفيد پوست طراحى شده بودند، را بررسى كردند. آنها دريافتند كه نمايش بدن زنان سفيد پوست به طور قابل توجهى در طول ١٠ سال، از تقريباً ٣٤% در سال ١٩٨٥ تا ١٩٨٦ به حدود ٥٠% در سال ١٩٩٣ تا ١٩٩٤ افزايش يافت.

با وجود شواهدى مبنى بر اين‌كه تبليغات، بيشتر از هميشه جنسى‌اند، نشانه‌هايى وجود دارد كه نشان مى‌دهد اين، آنچه مردم مى‌خواهند نيست. نظرسنجى ادويك‌[٦] در سال ١٩٩٩ نشان داد كه ٧٠% پاسخ‌دهندگان، تصاوير جنسى تبليغات را خيلى زياد مى‌دانستند. علاوه بر اين، شواهد نشان مى‌دهند كه چنين روش‌هايى ممكن است به اندازه‌اى كه تبليغ كنندگان فكر مى‌كنند، مؤثر نباشند. محققان تبليغات و بازاريابى، از سال ١٩٦٠، سكس در

[١] -Baker .

[٢] -Sanchez -Hudgins .

[٣] -Gamble .

[٤] -Plouse .

[٥] -Neptune .

[٦] -Adweek : نام يك نشريه تجارى تبليغاتى كه از ١٩٧٨ تا به حال به صورت هفتگى در آمريكا منتشر مى‌شود.