اصرار دارند كه پنهان و يا ناپديد شوند. با توجه به اينكه تعداد خيلى كمى از زنان، به معيارهاى فرهنگى بارز، براى يك ظاهر جذاب و سكسى دست مى‌يابند، تعجب‌آور نيست كه مقايسه زياد بدن خود با اين معيارهاى فرهنگى غير ممكن، توسط يك دختر، باعث احساس بى‌كفايتى و خجالت شود.

پيامد احساسى دوم خودشى‌ءبينى، اضطراب از ظاهر است كه با چك كردن و مرتب كردن ظاهر فرد نشان داده مى‌شود. ندانستن اينكه دقيقاً كى و چگونه به بدن فرد نگاه مى‌شود، براى در معرض ديد قرار گرفتن ايجاد اضطراب مى‌كند. مدهاى دختران، فرصت‌هاى اين نوع از اضطراب را تشديد مى‌كنند: لباس‌هاى نيم‌تنه تنگ، دامن‌هاى خيلى كوتاه و يقه‌هاى هفت خيلى باز كه نيازمند مراقبت دائمى از بدن و نوعى مواظبت زياد براى اينكه همه چيز در جاى خودش باشد، است. در واقع، تحقيقات زيادى نشان داده‌اند كه زنان جوانى كه يك نگاه مداوم داراى ديد جنسى، به عنوان ديد اوليه از خودشان را درونى كرده‌اند، داراى اضطراب ظاهر شديدترى هستند. تحقيقات ديگر نشان داده‌اند كه به طور كلى، زنان جوان پس از ديدن تصاوير بدن‌هاى زنان آرمانى در رسانه‌ها و يا پس از قرار گرفتن در معرض الفاظ داراى معناى جنسى كه عموماً بر روى جلد مجلات ديده مى‌شوند، مانند: سكسى يا خوش هيكل، اضطراب ظاهر بيشترى خواهند داشت.

سالتر[١] و تيگمن‌[٢] (٢٠٠٢)، در يك تحقيق از دختران جوان دريافتند كه خودشى‌ءبينى، هم با خجالت از بدن و هم با اضطراب از ظاهر رابطه دارد. براى دختران ١٣- ١٢ ساله، نگاه به خود، عمدتاً از ديدگاه يك ناظر و تأكيد بر ويژگى‌هايى مانند: «جذابيت» و «جاذبه جنسى» نسبت به بدن فرد، با درجات بالاترى از اضطراب در مورد ظاهر و احساس خجالت رابطه دارد.

رفتارهاى داراى ديد جنسى و خودشى‌ءبينى، علاوه بر منجر شدن به احساس خجالت و اضطراب، مى‌توانند احساس نفرت از جسم خود را هم ايجاد كنند. دختران ممكن است كه احساس كنند «زشت» و «چاق» هستند. در تحقيقى كه در آن از دانشجويان دانشگاه خواسته شده بود كه لباس شنا بر تن كنند و (خود را) ارزيابى كنند، در مقايسه با آنهايى كه پليور بر تن كرده بودند، صرف‌نظر از سايز بدنشان، زنان جوان با احساس «نفرت، بى رغبتى و تنفر شديد» به اين آزمايش پاسخ دادند. نويسندگان حدس زدند كه تنها ايستادن در اتاق پرو و ديدن بدنهايشان در

[١] -Salter .

[٢] -Tiggemann .