همچنين مادى‌گرايى ترغيب كننده رفتارهايى در زندگى آدمى است كه به هيچ‌وجه كمكى به ارضاى نيازهايى چون خودباورى و استقلال او نمى‌كند، براى مثال گرايش به تماشاى تلويزيون به ندرت ويژگى‌هاى انگيزه‌هاى فطرى انسان را دارا است و تنها موجب از دست دادن وقت مى‌شود.

چگونه پاداش، انگيزه‌هاى فطرى آدمى را سست مى‌سازد؟

همانطور كه بيان شد وقتى انگيزه‌هاى درونى سر منشأ افعال انسان باشند، او سعى مى‌كند فعاليت‌هايى را انجام دهد كه برايش لذت بخش، سرگرم كننده و چالش انگيز باشند. حال يكى از جالب‌ترين سئوالاتى كه از سوى محققين مطرح مى‌شود آن است كه وقتى انسان براى انجام آنچه براساس انگيزه درونى خود انجام داده است پاداش مى‌گيرد، چه اتفاقى مى‌افتد؟ در واقع اگر پاداش‌ها انگيزه‌هاى اصلى رفتار باشند، پس تحسين و تمجيد از انسان براى آنچه كه وى از انجام آن لذت برده است، مى‌تواند انگيزه او را تقويت كند؛ به عبارت ديگر در اين روند، انسان بيش از پرداختن و توجه به نفس فعاليت، به پاداش‌ها و منافع حاصل از آن مى‌انديشد و در نتيجه لذت، خشنودى و رضايت درونى كمترى را تجربه مى‌نمايد؛ از اين رو مى‌توان گفت پاداش‌ها، انگيزه‌هاى درونى انسان را كاهش مى‌دهند. تحقيقات گوناگون انجام شده در اين باره نيز نشان مى‌دهند، افرادى كه شديداً مادى‌گرا هستند بر پاداش كارها بيش از جذابيت، لذت و چالش آن تمركز مى‌يابند و اين نگرش، بر فعاليت‌هاى كارى، روابط و حتى فعاليت‌هاى زمان فراغتشان نيز تأثيرگذار است و آنها فرصت كمترى براى بروز آزادانه علائق خود يافته و بسيارى از نيازهاى واقعى آنها در زمينه استقلال و خودباورى بدون پاسخ مى‌ماند.

تمركز بر نظر ديگران در مورد خود

گرچه تشخيص اينكه افراد ديگر نسبت به ما توجه دارند و مورد نظرشان قرار مى‌گيريم مى‌تواند مفيد باشد، اما اكثر تحقيقات نشان داده است كه چنين خودآگاهى براى اغلب انسان‌ها ناخوشايند است زيرا بيشتر بر اشتباهات و نقصان‌هاى خود تمركز مى‌كنيم و گاهى براى آنچه انجام داده‌ايم احساس حماقت يا عدم كفايت پيدا مى‌كنيم، همچنين افرادى كه داراى چنين شخصيتى به طور دائمى هستند، درجات بالايى از افسردگى، مشكلات روحى- روانى و خودشيفتگى‌[١] را تجربه مى‌كنند. هرچه فرد بيشتر متوجه نظر ديگران نسبت به خودش باشد، كمتر مى‌تواند بر لذت و چالش‌هاى مربوط به فعاليت‌هايش تمركز يابد. از طرفى گرايش‌هاى مادى‌گرايانه، توجه به نظرات‌

[١] -Narcissism .