(دليل) اول: بحث رو به رشدى وجود دارد كه بر ضرورت الگوبردارى به عنوان يك فرآيند در حال رشد متمركز است. دختران، شخصيت خود را به عنوان يك نوجوان و يك زن، رشد و پرورش مى‌دهند و راه‌هاى ورود به روابط خيلى نزديك جنسى را از طريق الگوبردارى از عملكرد دختران بزرگتر و زنان جوان و همچنين با تقليد از شيوه و سبك نمايش زنان در رسانه‌ها مى‌آموزند. همزمان، والدين و بزرگسالان ديگر ممكن است آشكارا يا سهواً اين توقع را منتقل كنند كه دختران بايد داراى ظاهر، نگرش‌ها و رفتارهايى باشند كه نشان دهنده زنان بزرگسال «مورد ديدگاه جنسى واقع شده» است، (البته، درعوض والدين ممكن است دختران را به نفى الگوهاى داراى ديدگاه جنسى ترغيب كنند.) آن طور كه اين گزارش مستند كرده، ترديدى وجود ندارد كه دختران (و پسران)، در محيط اجتماعى، فرهنگى مملو از پيام‌هاى جنسى، بزرگ شده و رشد مى‌كنند. بنابراين، تحقيق درباره «ايجاد كردن ديدگاه جنسى در مورد زنان» به ميزان زيادى مرتبط با «ايجاد كردن ديدگاه جنسى در مورد دختران» است.

(دليل) دوم: يك بحث روانشناختى در اين زمينه وجود دارد. اگرچه خيلى از مطالعات موجود درباره اثرات رسانه‌ها، دانشجويان دانشگاه را آزموده است و ميزان در معرض رسانه بودن و همچنين رفتارها و نگرش‌هاى جنسى مرتبط با آن را بررسى كرده اما اين تحقيق تنها در مورد اين مكان و اين زمان نيست. خيلى از اين تحقيقات، با فرض تئورى پرورش انجام شده است و اين بحث را مطرح مى‌كند كه قرار گرفتن بيش از حد در معرض موضوعات همسان، بينندگان را به اين سوق مى‌دهد كه يك ديدگاه خاص در مورد جهان را بپذيرند، ديدگاهى كه همزمان با تصاويرى كه ديده‌اند باشد. اگرچه محققان عموماً اين فرضيه را با نشان دادن رابطه ميزان فعلى در معرض بودن با نگرش‌هاى كنونى تست مى‌كنند، اما اين تنها به خاطر راحتى، انجام مى‌شود. فرضى كه پشت آن خوابيده، اين است كه يك عمر قرار گرفتن در معرض تصاوير و پيام‌هاى قابل مقايسه، منجر به چنين نگرش‌هايى شده است. بنابراين، بايد نتيجه بگيريم كه آنچه زنان جوان در مورد خودشان باور دارند و اينكه در حال حاضر چه احساسى در مورد خودشان دارند، با چگونگى رفتار با آنها در زمان دخترى و با آنچه در معرضش قرار داشتند، شكل يافته است. دانستن اينكه زنان جوان چه احساسى درباره «ايجاد كردن ديدگاه جنسى» دارند و چگونه به آن واكنش نشان مى‌دهند، با دانستن احساسى كه دختران جوان در مورد «ايجاد كردن ديدگاه جنسى» دارند و چگونگى واكنش به آن، كاملًا وابسته است. بيشتر اين گزارش بر رسانه‌ها تمركز دارد، چرا كه اين عامل فرهنگى‌