گرچه نياز، انگيزه اصلى آدمى براى انجام كارى در جهت ارضاى آن است، اما نياز، چگونگى شيوه ارضايش را بيان نمى‌كند نحوه‌ى ابراز نيازها در آدمى و مسيرى كه بدان وسيله ارضا مى‌شوند بستگى به عواملى از جمله شخصيت فردى، شيوه زندگى، ارزش‌ها و فرهنگى كه در آن زندگى مى‌كنند، دارد.

مثلًا وقتى احساس گرسنگى مى‌كنيم، نياز ما به غذا، تبديل به انگيزه‌ى ما براى خوردن مى‌شود. شيوه‌اى كه ما براى پاسخ به اين نياز انتخاب مى‌كنيم بسته به ذائقه شخصى و محيط زندگى ما تفاوت مى‌كند. بنابراين شخصيت فردى و بستر فرهنگى- اجتماعى قالب رفتارى خاصى را براى ابراز نياز و پاسخ به آن تعيين مى‌كند و در بسيارى از اوقات اين قالب يا الگوى ايجاد شده كاملًا پاسخ‌گوى نياز ماست و سلامت روانى ما را نيز حفظ مى‌كند، اما ساختارهاى شخصيتى و يا برگرفته از شرايط محيط زندگى نيز وجود دارد كه نهايتاً به نفع ما نيستند و نمى‌توانند به سلامت و سعادت ما كمك كنند.

وقتى به فرهنگ مصرفى نگاهى بيندازيم مشخص مى‌شود كه مردم دائماً با پيام‌هايى براى پاسخ به نيازهايشان بمباران مى‌شوند. پيام‌هايى كه مى‌گويند: از اين محصول خريدارى كنيد تا سلامتتان تأمين شود. محصولات اين كارخانه باعث ايمنى منزل مى‌شود و ... بطوركلى جوامع مصرفى براى ارتقاء كيفيت زندگى، الگوها و مدل‌هاى زيادى را پيشنهاد مى‌كنند كه تنها با كسب اهداف مادى امكان‌پذيرند. قهرمانان فرهنگ‌هاى مصرف‌گرا، معمولًا معروف، خوش‌قيافه، ثروتمند و افرادى هستند كه به عنوان انسان‌هاى موفق معرفى مى‌شوند و هر شهروندى بايد نهايت تلاش خود را براى تقليد از آنها و همانندى با آنها داشته باشد.

هر يك از ما به نوبه خود در رويارويى با چنين پيام‌هايى كه شيوه مصرف‌گرايى و مادى‌گرايى را تبليغ مى‌كند، ارزش‌هاى مادى را جذب مى‌كنيم و در خود پرورش مى‌دهيم. به اين ترتيب پيام جامعه مصرف‌گرا در زندگى و اعتقاد ما، نهادينه مى‌گردد. سپس اين ارزش‌ها زندگى ما را سازماندهى كرده و براى نگرش، اهداف و رفتار ما الگوسازى مى‌كنند.

هر يك از ما در زندگى تا حدى به دارايى، پول و ظاهر اهميت مى‌دهيم اما در نگرش مادى‌گرايانه، مالكيت و ماديات، پايه نظام ارزشى انسان را بنا مى‌كند.

تفاوت‌هاى فردى در نهادينه‌سازى‌