تاثير فمينيسم بر دختران در غرب - لوى، آريل - الصفحة ٩٦ - آيندهاى كه هرگز رخ نداد
فرصتى است كه به آنها اجازه مىدهد خلاق باشند.» او همچنين ادعا مىكند پلىبوى، آزادى جنسى زنان را ترقى مىدهد و مىگويد: «زنانى كه وارد حرفههايى خارج از صنعت سكس مىشوند، هرگز به وسيله ميليونها مرد (و تعداد زيادى از زنان كه در حال افزايش هستند)، ديده نمىشوند، آنها هرگز آنگونه كه هستند ديده نمىشوند.»
كارى كه اكنون اين زنان در پلىبوى براى ما انجام مىدهند، نوعى از پيروزى نيست، افسرده كننده است. تمايل جنسى، ذاتى است و يك بخش بنيادى انسان بودن مىباشد و بسيار پيچيدهتر از آن چيزى است كه به نظر مىرسد ما خواهان پذيرش آن هستيم. تمايلات جنسى، گسترده و بدون كنترل رشد مىكنند.
چرا ما اين مسأله را پذيرفتهايم؟ از چه زمانى؟ و چگونه اتفاق افتاد؟
گويا فرهنگ برهنگى براى هيپىهاى[١] سالخورده مانند والدين من، بسيار بيگانه مىنمايد- آنها همگى به دنبال عشق آزاد هستند و گسترش شهوترانى براى آنها دوست داشتنى به نظر نمىآيد، بلكه به نظر ترسناك و غير قابل درك است. پيدايش اين فرهنگ (كه بوسيله زنان حمايت شد)، شورشى عليه ارزشهاى آنها در مكاتب فمينيسم، تساوى بشر[٢] و ضد مادهگرايى[٣] است. اما اگرچه اين دنياى جديد سرشار از نوشيدنىهاى الكلى و زنان جوان جذاب، براى انقلابيون ٦٠ ساله بيگانه به نظر مىآيد، اين حقيقتاً انعكاسى از همان فشارهايى است كه آنها زمانى آن را آغاز كردند.
آيندهاى كه هرگز رخ نداد
در سال ١٩٧٦، سوزان برونميلر[٤]، يكى از اولين، سخنورترين و مهمترين اعضاى جنبش آزادسازى زنان، به عنوان زن سال در صفحه اول مجله
Time
ظاهر شد. منازعه براى تساوى زنان، بخش عمده زندگى او را تشكيل مىداد. در آن زمان فمينيستها به ازدواج به چشم يك توافقى مىنگريستند كه زنان را در جهت زندگى پَستى كه مادران آنها داشتند عقب مانده نگاه مىداشت، به جاى حركت به جلو در جهت آينده باشكوهى كه آنها براى دخترانشان تصور مىكردند.
[١] -Hippie كسانى كه در دهه ٦٠ با" خشونت" مخالفت كردند و اغلب لباسهاى غير معمول مىپوشيدند و موهاى بلند داشتند.
[٢] -Egalitarianism
[٣] -Antimaterialism
[٤] -Susan Brownmiller