تقريباً همه مردم بر اين باورند كه بدست آوردن آنچه كه مى‌خواهند، باعث احساس خوشبختى و رضايت درونى مى‌شود. بسيارى از تئورى‌هاى روانشناختى نيز با تأكيد بر اين امر مدعى هستند كه دست‌يابى انسان به اهدافش موجب افزايش اعتماد به نفس و رضايت درونى او خواهد شد. اما همانطور كه در بسيارى از افراد ثروتمند مى‌بينيم انسان‌ها اغلب پس از رسيدن به موقعيت يا ثروتى كه پيش از آن آرزويش را داشتند، باز هم در خود احساس عدم رضايت مى‌كنند و براى ثروت بيشتر تلاش خود را دو چندان مى‌سازند.

اين مسئله در زندگى روزمره انسان‌ها نيز كاملًا مشهود است، به طورى كه اغلب پس از برآورده شدن مطالبات مادى هنوز احساس عدم رضايت مى‌كنند.

نتايج تحقيقات گسترده‌اى كه بر اين منظور بين افراد موفق در رسيدن به ثروت زياد، مانند برندگان بخت‌آزمايى انجام گرفت، نشان مى‌دهد كه كسب موفقيت‌هاى مادى هرگز موجب احساس سعادت و خوشى طولانى مدت در فرد نشده است، از اين رو نيازهاى افراد در زمينه اعتماد به نفس و مهارت‌هايشان بدون پاسخ مى‌ماند. بنابراين على‌رغم اعتقاد برخى روانشناسان مبنى بر اينكه رسيدن به هدف موجب افزايش اعتماد به نفس و رضايت درونى فرد مى‌گردد، اين مسئله در مورد افرادى كه در زندگى تنها اهداف مادى را جستجو مى‌كنند، صدق نمى‌كند. چنين افرادى معمولًا اعتماد به نفس پايينى دارند و معتقدند كه ارزش آنها بستگى به موفقيت‌هايشان و تمجيد ديگران دارد و در نتيجه احساس اعتماد به نفس دائماً در آنها مورد تهديد قرار مى‌گيرد و احساس بالندگى و شايستگى درونى‌شان حتى پس از رسيدن به موفقيت نيز متشنج مى‌گردد. به هرحال افرادى كه در زندگى به دنبال ارزش‌هاى مادى‌گرايانه هستند همواره بين جايگاه و موقعيت خود، و جايى كه دوست دارند به آن برسند تناقض مى‌بينند و چنين شكافى بين ايده‌آل‌ها و موقعيت‌هاى واقعى زندگى، همواره منجر به احساس ناتوانى از مثبت بودن و در نتيجه خوشبختى كمتر آنها مى‌شود.

اغلب روانشناسان، اعتماد به نفس را حاصل ارزشيابى انسان از خود مى‌دانند. برخى نظريه‌پردازان، اعتماد به نفس ناپايدار و شكننده را، «اعتماد به نفس رويدادپذير» مى‌نامند.

اين نوع اعتماد به نفس در شرايطى ايجاد مى‌شود كه فرد احساس ارزشمندى در خود را بسته به تحقق استانداردهاى بيرونى خاصى بداند. براى مثال دانشجويى كه احساس مى‌كند بهاى وى بستگى به نمره امتحان او