پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٩٣ - ١١ دعاهاى امام مجتبى عليه السلام

جويند و بر تو توكّل نمايند.

تو سرپرست هركسى هستى كه او را سرپرستى كنى، همه كارها از توست، هر انفعالى را تو گواهى و به هر اختلافى آگاهى و يارى ندادن نادانان و تمايل آنان را به دنياى زودگذر فانى و نعمت‌هاى اندكى كه پى آمدش آب جوشان پر حرارت است، خود شاهدى. تو خود ملاحظه مى‌كنى كه ياران دست از ياريم برداشته و عدّه‌اى از دين بيرون رفتند و بى‌يار و ياور ماندم و در تنهائيم از پشتيبان و ياور؛ به تو پناه مى‌جويم و به ريسمان حمايتت چنگ مى‌زنم و بر تو توكل مى‌كنم.

خدايا! تو خود به خوبى آگاهى كه من از تلاش و كوشش خود دريغ نورزيده و از آن خوددارى نكردم تا اين‌كه بى‌يار و تنها ماندم. از اين‌رو، در جلوگيرى از دشمن و درهم شكستن طغيان اين طاغى، از ريختن خون شيعيان، از نياى خود پيروى كردم، در امور دنيا و آخرتم همان‌گونه كه اولياى من حراست كردند، مراقبت نمودم و همانند فروخوردن خشمشان، خشم خود را فرو بردم و به نظام آن‌ها كارهايم را سروسامان بخشيدم و به راه آنان رفتم، از رهنمودهاى آن‌ها استفاده كردم تا آن‌گاه كه يارى تو فرارسد كه تويى ياور حق و كمك كار آن، هرچند زمان طول كشد و نابود كردن دشمنان به تأخير افتد.

خدايا! بر محمد و دودمانش درود فرست و دشمنانم را با ناصبان در عذاب هميشگى قرين و ممزوج گردان چشمانشان را از رشد و هدايت كور نما و در درياهاى متراكم لذّت‌ها و خوشى‌ها سرگردانشان كن تا وقتى كه ناگهان جانشان را بستانى و خودشان در بى‌خبر و فريب‌خورده و در خواب باشند، به حقى كه آن را پيروز گردانى و دست قدرتى كه بدان برگيرى و دانشى كه آشكارش سازى كه تو بزرگوار و دانايى.

در آخرين فقرات اين دعا، آثار رنج و گرفتارى كه امام عليه السّلام از حكّام بنى‌